جنبش بریلوی در شمال هند و در اواخر سدهٔ نوزدهم پیرامون آثار و آموزش‌های احمد رضا خان بریلوی شناخته شد. این جریان در محیطی شکل گرفت که مسلمانان جنوب آسیا با استعمار، اصلاح دینی و رقابت‌های تازهٔ آموزشی و اجتماعی روبه‌رو بودند.

بسیاری از اجتماعات بریلوی از نظر فقهی حنفی‌اند و در سنت عبادی خود بر محبت و تکریم پیامبر، ذکر، محافل مولودی و پیوندهای صوفیانه تأکید می‌کنند. جزئیات عمل و خودشناسی در میان گروه‌ها متفاوت است؛ این عنوان را نباید با همهٔ مسلمانان صوفی یا همهٔ حنفیان یکی دانست.