شناخت یهودیت قرائیمی (קראות · Qara’im) به بررسی یک سنت دینی با تاریخ و تجربهٔ اجتماعی ویژه نیاز دارد. سنتی یهودی که مرجعیت مستقیم کتاب عبری را برجسته می‌کند و با تفسیر ربانی در جایگاه تلمود تفاوت دارد؛ جوامع آن در خاورمیانه و مناطق دیگر شکل گرفتند. خاستگاه جغرافیایی و تاریخ آغاز آن: جریان متمایز یهودی در سده‌های نخست اسلامی؛ تاریخ آغاز دقیق محل بحث است. جایگاه مکانی: آسیا، عراق و خاورمیانه؛ اورشلیم و مراکز تاریخی شام؛ خاستگاه تاریخی چندمرحله‌ای. شخصیت واحدی مورد توافق نیست؛ عنان بن داوود در روایت‌های تاریخی با آغاز آن پیوند داده می‌شود.

باورها و الهیات. مطالعه و تفسیر متن عبری در جماعت قرائیمی محور است؛ این سنت هم در طول تاریخ و هم میان جوامع خود متنوع بوده است. دربارهٔ خدا یا واقعیت مقدس، خدای یگانه؛ سنت یهودی صورت‌های متنوعی از الهیات و تفسیر دارد. این شرح، یک معرفی عمومی است؛ مکاتب و جماعت‌ها ممکن است صورت‌بندی متفاوتی داشته باشند.

شخصیت‌های مقدس و آیین‌ها. چهره‌های مهم در روایت‌های این سنت عبارت‌اند از: ابراهیم، اسحاق، یعقوب، موسی و پیامبران بنی‌اسرائیل؛ آموزگاران ربانی در سنت‌های بعدی. اعمال و مناسک رایج: شبات، دعا، مطالعهٔ تورات، خوراک آیینی و مناسک چرخهٔ زندگی با تفاوت‌های شاخه‌ای مکان‌های نیایش یا اجتماع: کنیسه، خانه و مدرسهٔ دینی؛ دیوار غربی در اورشلیم جایگاه تاریخی ویژه دارد.

متون، اخلاق و مناسبت‌ها. منابع و قوانین مهم: تورات، تلمود و هلاخا در سنت‌های ربانی؛ دامنهٔ الزام در جنبش‌های جدید متفاوت است مناسبت‌ها و روزهای دینی: شبات، پسح، شاووعوت، روش هشانا، یوم کیپور و سوکوت؛ شیوهٔ برگزاری متفاوت است رهبران یا نهادهای دینی: ربی‌ها، خاخام‌ها و هیئت‌های جماعت؛ ساختار واحد جهانی وجود ندارد.

گستره و تنوع درونی. پیروان و جوامع این سنت در اسرائیل و جوامع یهودی پراکنده در اروپا، آمریکای شمالی، آمریکای لاتین، خاورمیانه و دیگر مناطق حضور دارند. زبان‌های دینی یا زبان‌های متون آن شامل عبری و آرامی در متون و آیین‌ها؛ ییدیش، لادینو و زبان‌های محل زندگی است. تنوع تاریخی، محلی و درون‌دینی را نباید به یک روایت واحد فروکاست.

این مدخل برای معرفی تاریخی و تطبیقی تدوین شده است. دربارهٔ شاخه‌ها، تاریخ‌های مورد اختلاف و خودنام‌گذاری جوامع، دیدگاه خود پیروان و منابع تخصصی همان سنت باید در نظر گرفته شود. عنوان نوع این مدخل: مذهب / شاخه.

نام این سنت در زبان‌ها و دوره‌های گوناگون ممکن است چند صورت داشته باشد. نام محلی ثبت‌شده در این پرونده «קראות · Qara’im» است و عنوان فارسی آن «یهودیت قرائیمی» آمده است. کاربرد این نام‌ها درون جامعه نیز همیشه یکسان نیست و گاه نام بیرونی، نام دانشگاهی یا نامی که پیروان خود برمی‌گزینند با هم تفاوت دارند. به همین دلیل عنوان این صفحه یک راهنمای جست‌وجو و شناسایی است و به‌تنهایی مرز هویت همهٔ پیروان را تعیین نمی‌کند.

Untuk memahami waktu asal mula, seseorang harus membedakan antara narasi keagamaan, sejarah institusional, dan penanggalan ilmiah. Dalam hal ini, periode sejarah atau penjelasannya dicatat sebagai berikut: Gerakan Yahudi yang berbeda pada abad-abad awal Islam; tanggal pasti permulaannya masih diperdebatkan. Tahun yang diberikan untuk garis waktu hanyalah indikasi perkiraan untuk pengurutan, dan jika sumber berbeda, teks deskriptif mendahului angka tersebut. Pembentukan banyak tradisi bersifat bertahap; oleh karena itu, satu hari, kota, atau individu tidak selalu dapat dianggap sebagai awal pasti dari semuanya.

Penyebaran pengetahuan keagamaan dalam tradisi ini dilakukan melalui teks, pengajaran, hafalan lisan, atau kombinasi dari ketiganya. Sumber dan aturan yang dikutip dalam informasi untuk entri ini meliputi: Taurat, Talmud, dan Halakha dalam tradisi rabbinik; cakupan persyaratannya bervariasi dalam gerakan-gerakan yang lebih baru. Bahasa yang terkait dengan studi dan ritual juga mencakup bahasa Ibrani dan Aramaik dalam teks dan ritual; Yiddish, Ladino, dan bahasa lokal. Versi, terjemahan, dan komentar teks dapat bervariasi dalam periode dan komunitas yang berbeda; oleh karena itu, nama sebuah buku atau bahasa saja tidak menunjukkan bahwa semua pengikut memiliki pemahaman atau metode studi yang sama.

Dalam kehidupan sehari-hari, ajaran-ajaran tersebut dapat tercermin dalam ibadah, keluarga, pendidikan, hubungan sosial, dan keputusan moral. Bentuk-bentuk praktik keagamaan yang terkenal dalam hal ini adalah: Shabbat, doa, studi Taurat, makan ritual, dan ritual siklus hidup, dengan variasi khusus cabang. Beberapa praktik ini bersifat publik, sementara yang lain hanya dilakukan dalam keadaan, waktu, atau pertemuan tertentu. Tingkat partisipasi para pengikut juga bervariasi: seseorang mungkin melakukan ritual secara teratur, sementara yang lain mungkin lebih teridentifikasi dengan warisan budaya atau jemaat dari tradisi yang sama.

Tempat ibadah dan komunitas mewakili memori sejarah dan hubungan lokal dari setiap komunitas. Dalam tradisi ini, situs atau ruang ritual yang diakui meliputi sinagoge, rumah, dan sekolah agama; Tembok Barat di Yerusalem memiliki tempat sejarah yang istimewa. Tidak semua ruang ini harus berupa bangunan kuil atau gereja formal; rumah, ruang terbuka, tempat suci lokal, dan situs alam juga dapat memainkan peran penting. Pentingnya dan aksesibilitas setiap situs bergantung pada narasi dan norma lokal komunitas tersebut, dan satu contoh tidak boleh digeneralisasikan ke semua daerah.

Kalender keagamaan sering menghubungkan sejarah, alam, dan kehidupan masyarakat. Hari raya yang tercatat dalam tradisi ini meliputi Shabbat, Paskah, Shavuot, Rosh Hashanah, Yom Kippur, dan Sukkot; cara perayaannya bervariasi. Waktu dan cara perayaannya dapat berbeda-beda menurut kalender lunar atau surya, wilayah geografis, cabang, dan tradisi keluarga. Beberapa hari dikaitkan dengan ibadah atau puasa, sementara yang lain merupakan kesempatan untuk berkumpul, memperingati, atau melakukan pelayanan masyarakat; makna setiap hari raya harus dibaca dalam konteks tradisi dan komunitas tersebut.

Struktur kepemimpinan dan pengambilan keputusan keagamaan juga merupakan bagian dari identitas suatu tradisi. Dalam hal ini, peran yang diakui digambarkan sebagai berikut: rabi, para rabi, dan dewan jemaat; tidak ada satu struktur global tunggal. Otoritas dapat didistribusikan di antara para pemimpin lokal, guru, badan terpilih, keluarga keagamaan, atau teks-teks otoritatif. Dalam banyak agama, tidak ada satu organisasi pusat tunggal dan beberapa pusat otoritatif beroperasi secara bersamaan; oleh karena itu, gelar suatu otoritas atau lembaga tidak selalu berarti bahwa ia mewakili semua pengikut di seluruh dunia.

Cakupan geografis suatu agama telah bervariasi baik secara historis maupun saat ini. Komunitas yang terkait dengan Yudaisme Karaite tinggal di Israel dan komunitas Yahudi yang tersebar tinggal di Eropa, Amerika Utara, Amerika Latin, Timur Tengah, dan tempat lain, dan bahasa Ibrani dan Aramaik digunakan dalam teks dan ritual; Yiddish, Ladino, dan bahasa lokal digunakan dalam teks, pengajaran, atau percakapan sehari-hari bagi sebagian orang. Migrasi, perdagangan, pendidikan, pergeseran batas politik, dan kontak antar generasi semuanya telah memengaruhi bentuk praktik keagamaan lokal. Akibatnya, pengalaman seorang pengikut di satu negara mungkin sangat berbeda dari pengalaman pengikut tradisi yang sama di wilayah lain.

Klasifikasi entri ini adalah "Agama / Cabang" dan digunakan untuk tujuan katalogisasi. Label ini bukan penilaian tentang keaslian, nilai, atau keunggulan kelompok mana pun. Batasan antara agama, denominasi, gerakan, dan tradisi budaya tidak selalu jelas dalam penelitian dan identifikasi diri komunitas; terutama dalam tradisi yang memiliki banyak cabang atau bercampur dengan tradisi tetangga. Kolom-kolom di halaman ini menyediakan informasi dasar yang dapat dicari dan tidak dimaksudkan untuk menggantikan narasi lokal atau percakapan dengan para pengikut.

Dalam meneliti kepercayaan suatu komunitas, seseorang juga harus mempertimbangkan perbedaan antara teks resmi dan praktik aktual masyarakat. Studi dan interpretasi teks Ibrani merupakan hal sentral bagi komunitas Karaite; tradisi ini telah bervariasi sepanjang sejarah dan di dalam komunitas. Pernyataan ini merupakan ringkasan untuk pengantar; anggota keluarga, generasi, atau komunitas dapat berbeda dalam interpretasi, tingkat kepatuhan, atau prioritas nilai. Perbedaan tersebut merupakan fenomena normal dalam sejarah agama dan tidak boleh diartikan sebagai kontradiksi sederhana atau kurangnya identitas bersama. Untuk pemahaman yang lebih akurat, setiap klaim harus diukur berdasarkan sejarah, bahasa, dan konteks sosial komunitas tersebut.

Pendahuluan ini sengaja membedakan antara informasi yang relatif terdokumentasi dengan baik dan subjek dengan narasi yang berbeda. Bagian tentang pendiri atau tokoh sentral menyatakan: Tidak ada satu tokoh pun yang disepakati; Anan ibn Dawud dikaitkan dalam catatan sejarah dengan awal mulanya. Jika suatu tradisi tidak memiliki satu pendiri tunggal, ini tidak berarti bahwa tradisi tersebut tidak penting; banyak agama muncul dari perkembangan multi-generasi dan transmisi keluarga dan lokal. Selain itu, angka-angka dalam tabel sejarah hanya untuk tujuan pengurutan dan tidak mengklaim untuk secara definitif membuktikan tanggal yang diperdebatkan.

Untuk melengkapi studi ini, seseorang dapat secara bersamaan merujuk pada tulisan-tulisan intrareligius, penelitian akademis, dan sejarah sosial, serta menilai perbedaan tujuan dari setiap sumber. Judul-judul yang terkait dengan teks dan ingatan komunitas ini dalam catatan saat ini adalah: Torah, Talmud, dan Halakha dalam tradisi rabbinik; cakupan kewajiban bervariasi dalam gerakan-gerakan baru. Bersamaan dengan itu, seseorang juga harus melihat tradisi lisan, karya-karya sejarah, dan perspektif dari berbagai kelompok. Tidak ada ringkasan umum yang dapat mencakup semua pengalaman individu; halaman ini adalah titik awal untuk pemahaman, bukan pengganti sumber-sumber khusus atau kata-kata dari para pengikut itu sendiri.