Şintoizm'i (神道) anlamak, belirli bir tarihi ve toplumsal deneyimi olan bir dini geleneği incelemeyi gerektirir. Japon gelenekleri arasında kami (tanrı), saflık ve toplum ile toprak arasındaki bağlantı yer alır; yüzyıllarca Budizm ve diğer geleneklerle birlikte var olmuştur. Coğrafi kökeni ve başlangıç ​​tarihi: Tarih öncesi köklere sahip yerli bir Japon geleneği; eski dönemden kalma bazı metinlerin adlandırılması ve derlenmesi. Coğrafi ortam: Asya, Japonya ve takımadaları; tarihsel bölgesel köken; tek bir şehri yoktur. Tek bir kurucusu yoktur; yerel ritüeller ve Japon anlatıları gelişiminde rol oynar.

İnançlar ve teoloji. Kami, güçler, atalar veya kutsal varlıklar olabilir; Şintoizm tek bir inanç veya tek bir yaratıcı gerektirmez. Tanrı veya kutsal gerçekliğin birden fazla anlayışı vardır; bunlar arasında yol, cennet, ruhlar ve tanrılar bulunur; bazı geleneklerde yaratıcı bir tanrı kavramı yoktur. Bu genel bir giriş niteliğindedir; okullar ve cemaatler farklı formülasyonlara sahip olabilir.

Kutsal figürler ve ritüeller. Bu geleneğin anlatılarında önemli figürler arasında şunlar yer alır: Amaterasu ve Kojiki ve Nihonshuki anlatılarındaki diğer kami'ler; konumları tapınağa göre değişir. Yaygın uygulamalar ve ritüeller: arınma, adaklar, dualar, emanet verme ve matsuri kutlamaları. İbadet veya toplanma yerleri: Jinja veya Şinto tapınağı; torii kapısı kutsal alanlara girişi işaretler.

Metinler, etik kurallar ve özel günler. Önemli kaynaklar ve yasalar: Arınma ritüelleri, eski anlatı metinleri ve tapınak gelenekleri; tüm dinler için geçerli tek bir evrensel yasa yoktur. Dini özel günler ve günler: Yeni Yıl, Matsuri festivalleri ve yerel tarımsal etkinlikler. Dini liderler veya kurumlar: Kanoshi rahipleri, tapınak bekçileri ve yerel kurumlar.

Kapsam ve içsel çeşitlilik. Bu geleneğin Doğu Asya'da ve diasporada takipçileri ve toplulukları bulunmaktadır. Dini veya metinsel dilleri arasında klasik Çince ve Çin lehçeleri, Japonca, Korece ve yerel diller yer almaktadır. Tarihsel, yerel ve içsel dini çeşitlilik tek bir anlatıya indirgenmemelidir.

Bu madde, tarihsel ve karşılaştırmalı bir giriş niteliğindedir. Kollara, tartışmalı tarihlere ve toplulukların kendi kendilerini adlandırmalarına ilişkin olarak, hem takipçilerin kendi görüşleri hem de aynı geleneğin uzmanlaşmış kaynakları dikkate alınmalıdır. Bu maddenin başlığını yazın: Din.

Bu geleneğin adı, farklı dillerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde olabilir. Bu dosyada kayıtlı yerel adı "神道" (Şinto) ve Farsça adı "Shinto"dur. Bu isimlerin topluluk içindeki kullanımı her zaman aynı değildir ve bazen dışsal ad, akademik ad veya takipçilerin kendileri için seçtikleri ad farklı olabilir. Bu nedenle, bu sayfanın başlığı bir arama ve tanımlama kılavuzudur ve tek başına tüm takipçilerin kimlik sınırlarını belirlemez.

Köken zamanını anlamak için, dini anlatı, kurumsal tarih ve bilimsel tarihleme arasında ayrım yapmak gereklidir. Bu dosyada, tarihsel aralık veya açıklama şu şekilde kaydedilmiştir: Tarih öncesi köklere sahip yerli Japon geleneği; eski döneme ait bazı metinlerin adlandırılması ve derlenmesi. Zaman çizelgesi için listelenen yıl, sıralama için yalnızca yaklaşık bir göstergedir ve kaynaklar farklılık gösteriyorsa, açıklayıcı metin sayıdan önce gelir. Birçok geleneğin oluşumu kademeli olmuştur; bu nedenle, bir gün, şehir veya birey her zaman hepsinin kesin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Bu gelenekte dini bilginin aktarımı metin, öğretim, sözlü hafıza veya bunların bir kombinasyonu yoluyla gerçekleşir. Bu maddede verilen bilgilerdeki kaynaklar ve kurallar arasında arınma ritüelleri, eski anlatı metinleri ve hac gelenekleri yer almaktadır; tüm gelenekler için geçerli tek bir evrensel yasa yoktur. Çalışma ve ritüelle ilişkili diller arasında klasik Çince ve Çin lehçeleri, Japonca, Korece ve yerel diller de bulunmaktadır. Metinlerin versiyonları, çevirileri ve yorumları farklı dönemlerde ve topluluklarda değişiklik gösterebilir; sonuç olarak, bir kitabın veya dilin adı tek başına tüm takipçilerin aynı anlayışa veya çalışma yöntemine sahip olduğunu göstermez.

Günlük hayatta, öğretiler dua, aile, eğitim, sosyal ilişkiler ve ahlaki kararlarda yansıtılabilir. Bu bağlamda bilinen dini uygulamalar arasında şunlar yer alır: arınma, adaklar, dua, adak sunma ve matsuri kutlamaları. Bu uygulamaların bazıları halka açıkken, diğerleri yalnızca belirli koşullar, zamanlar veya toplantılarda gerçekleştirilir. Takipçilerin katılım düzeyi de değişir: bir kişi ritüelleri düzenli olarak yerine getirirken, bir diğeri aynı geleneğin kültürel mirası veya cemaatiyle daha fazla özdeşleşmiş olabilir.

İbadet yerleri ve topluluk alanları, her topluluğun tarihsel hafızasını ve yerel bağını temsil eder. Bu gelenekte, tanınmış yerler veya ritüel alanları arasında jinja veya Şinto tapınağı bulunur; torii kapısı kutsal alana girişi işaretler. Bu alanların hepsi mutlaka resmi tapınak veya kilise binaları olmak zorunda değildir; evler, açık alanlar, yerel türbeler ve doğal alanlar da önemli roller oynayabilir. Her yerin önemi ve erişilebilirliği, o topluluğun yerel anlatısına ve normlarına bağlıdır ve bir örnek tüm alanlara genelleştirilmemelidir.

Dini takvim genellikle tarihi, doğayı ve topluluk yaşamını birbirine bağlar. Bu gelenek için kaydedilen etkinlikler arasında Yeni Yıl, Matsuri festivalleri ve yerel tarım kutlamaları yer alır. Kutlamaların zamanlaması ve şekli, ay veya güneş takvimine, coğrafi bölgeye, kola ve aile geleneğine göre değişebilir. Bazı günler ibadet veya oruçla ilişkilendirilirken, diğerleri toplanma, anma veya topluluk hizmeti için vesilelerdir; her bir etkinliğin anlamı, o gelenek ve topluluk bağlamında okunmalıdır.

Dini liderlik ve karar alma yapısı da bir geleneğin kimliğinin bir parçasıdır. Bu durumda, tanınan roller şu şekilde tanımlanır: kanoushi rahipleri, türbe bekçileri ve yerel kurumlar. Otorite, yerel liderler, öğretmenler, seçilmiş organlar, dini aileler veya yetkili metinler arasında dağıtılabilir. Birçok dinde tek bir merkezi örgüt yoktur ve birkaç yetkili merkez aynı anda faaliyet gösterir; bu nedenle, bir otorite veya kurumun unvanı, mutlaka dünya çapındaki tüm takipçileri temsil ettiği anlamına gelmez.

Bir dinin coğrafi kapsamı hem tarihsel olarak hem de günümüzde değişiklik göstermiştir. Doğu Asya'daki Şinto ile bağlantılı topluluklar ve diaspora toplulukları, metinlerinde, öğretilerinde veya günlük konuşmalarında klasik Çince, Çin lehçeleri, Japonca, Korece ve yerel dilleri kullanmaktadır. Göç, ticaret, eğitim, değişen siyasi sınırlar ve kuşaklar arası temas, yerel dini uygulama biçimlerini etkilemiştir. Sonuç olarak, bir ülkedeki bir takipçinin deneyimi, aynı geleneğin başka bir bölgedeki takipçilerinin deneyiminden önemli ölçüde farklı olabilir.

Bu girişin kategorisi "Din" olup kataloglama amacıyla kullanılmaktadır. Bu etiket, herhangi bir grubun özgünlüğü, değeri veya üstünlüğü hakkında bir yargı niteliği taşımaz. Din, mezhep, hareket ve kültürel gelenek arasındaki sınırlar, özellikle birden fazla dala sahip veya komşu geleneklerle iç içe geçmiş geleneklerde, araştırma ve topluluk öz-tanımlamasında her zaman net değildir. Bu sayfadaki alanlar, aranabilir temel bilgiler sağlar ve yerel anlatıların veya takipçilerle yapılan konuşmaların yerini alması amaçlanmamıştır.

Herhangi bir toplumun inançlarını incelerken, resmi metin ile insanların gerçek uygulamaları arasındaki farkı da göz önünde bulundurmak gerekir. Kami, güçler, atalar veya kutsal varlıklar olabilir; Şintoizm tek bir inanç ve tek bir yaratıcı gerektirmez. Bu ifade giriş niteliğinde bir özettir; bir aile, soy veya topluluğun üyeleri yorumlama, bağlılık derecesi veya değer önceliği açısından farklılık gösterebilir. Bu tür farklılıklar dinler tarihinde normal bir olgudur ve basit çelişkiler veya ortak kimlik eksikliği olarak yorumlanmamalıdır. Daha doğru bir anlayış için, her iddia aynı toplumun tarihi, dili ve sosyal bağlamı ile karşılaştırılmalıdır.

Bu giriş, nispeten iyi belgelenmiş bilgiler ile farklı anlatılara sahip konular arasında bilinçli olarak ayrım yapmaktadır. Kurucu veya merkezi figür hakkındaki bölümler şunları belirtmektedir: Tek bir kurucu yoktur; yerel ritüeller ve Japon anlatıları gelişiminde rol oynar. Bir geleneğin tek bir kurucusu olmaması, önemsiz olduğu anlamına gelmez; birçok din, çok kuşaklı gelişim ve aile ve yerel aktarım yoluyla ortaya çıkmıştır. Ayrıca, tarihsel tablodaki sayılar sıralama amacıyla kullanılmıştır ve tartışmalı bir tarihi kesin olarak kanıtlamayı amaçlamamaktadır.

Çalışmayı tamamlamak için, aynı anda din içi yazılara, akademik araştırmalara ve sosyal tarihe başvurulabilir ve her kaynağın amacındaki farklılıklar değerlendirilebilir. Mevcut kayıtlarda bu topluluğun metni ve hafızasıyla ilgili konular şunlardır: arınma ritüelleri, eski anlatı metinleri ve hac gelenekleri; tüm dinler için geçerli tek bir evrensel yasa yoktur. Bununla birlikte, sözlü geleneğe, tarihsel eserlere ve farklı grupların bakış açılarına da bakılmalıdır. Hiçbir genel özet tüm bireysel deneyimleri kapsayamaz; bu sayfa, uzmanlaşmış kaynakların veya takipçilerin kendi sözlerinin yerine geçmek yerine, anlamak için bir başlangıç ​​noktasıdır.