Mu'tezililer, Hicri 2. yüzyılda Basra'da ve daha sonra Bağdat'ta gelişen, erken İslam'ın önemli bir teolojik okuluydu. Bu geleneğin teologları, Tanrı'nın birliği, ilahi adalet, vaatler ve yeminler, günahkarın orta konumu ve iyiliği emretme konularında bir dizi ilke formüle ettiler; başlangıcına dair anlatımlar tarihsel kaynaklarda tutarlı değildir.

Mu'tezililer, Abbasi Halifeliği döneminde sarayda nüfuz kazandılar ve daha sonra kurumsal statülerini kaybettiler; ancak argümanları İslam teolojisinin tarihini etkiledi. Günümüzde bu unvan daha çok tarihsel bir entelektüel geleneği tanımlamak için kullanılmaktadır ve birleşik üyeliğe sahip çağdaş bir kol ile karıştırılmamalıdır.