Doğu Ortodoks Kiliselerini anlamak, kendine özgü bir tarih ve sosyal deneyime sahip bir dini geleneği incelemeyi gerektirir. Doğu Ortodoks Kiliselerinin tarihi ve oluşumu şu tarihi bağlamla bağlantılıdır: 5. yüzyıldaki Kalkedon Konsili'nden sonra ayrı bir kilise yolu bulmuşlardır. Kıpti, Ermeni, Süryani ve Etiyopya kiliselerinde havari geleneği. Coğrafi köken ve başlangıç ​​tarihi: 5. yüzyıldaki Kalkedon Konsili'nden sonra ayrı bir kilise yolu bulmuşlardır. Coğrafi konum: Asya ve Afrika, İskenderiye ve Antakya; Kudüs ve Celile; çok kanonik köken. Kıpti, Ermeni, Süryani ve Etiyopya kiliselerinde havari geleneği.

İnançlar ve teoloji. Kalkedon dışı Hristolojik gelenekler; bu kiliseler, Tanrı veya Kutsal Gerçeklik, tek Tanrı ve bedenlenmiş Mesih anlayışlarını Miyafizit Hristoloji olarak adlandırırlar. Bu açıklama genel bir giriş niteliğindedir; okullar ve cemaatler farklı formülasyonlara sahip olabilir.

Kutsal figürler ve ritüeller. Bu geleneğin anlatılarındaki önemli figürler şunlardır: İsa, Meryem, havariler ve yerel azizler. Yaygın uygulamalar ve ritüeller: Kadim dua, Efkaristiya, vaftiz ve oruç. Dua veya toplanma yerleri: Kilise ve manastır.

Metinler, etik kurallar ve özel günler. Önemli kaynaklar ve yasalar: Kutsal Kitap ve kilise geleneği; mezhepler özerktir. Dini bayramlar ve günler: Paskalya ve azizlerin bayramları, yerel takvimlerle birlikte. Dini liderler veya kurumlar: Her kilisenin papaları, patrikleri ve piskoposları.

Kapsam ve içsel çeşitlilik. Bu geleneğin takipçileri ve toplulukları, dünyanın dört bir yanındaki Hristiyan topluluklarında mevcuttur; başlıca merkezler Afrika, Avrupa, Amerika, Orta Doğu ve Asya'dadır. Litürjik veya metinsel dilleri arasında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve toplulukların yerel dilleri yer almaktadır. Tarihsel, yerel ve din içi çeşitlilik tek bir anlatıya indirgenmemelidir.

Bu madde, tarihsel ve karşılaştırmalı bir giriş niteliğindedir. Kollar, tartışmalı tarihler ve toplulukların kendi kendilerini adlandırmaları konusunda, takipçilerin kendi görüşleri ve aynı geleneğin uzmanlaşmış kaynakları dikkate alınmalıdır. Bu maddenin başlığını yazın: Din / Kol.

Bu geleneğin adı, farklı dillerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde olabilir. Bu dosyada kayıtlı yerel adı "Doğu Ortodoks Kiliseleri" ve Farsça adı "Kaleisahay Ortodoksouks Morshidi"dir. Bu isimlerin topluluk içindeki kullanımı her zaman aynı değildir ve bazen dış ad, akademik ad veya takipçileri tarafından seçilen ad farklılık gösterebilir. Bu nedenle, bu sayfanın başlığı bir arama ve tanımlama kılavuzudur ve tek başına tüm takipçilerin kimlik sınırlarını belirlemez.

Köken zamanını anlamak için, dini anlatı, kurumsal tarih ve bilimsel tarihleme arasında ayrım yapmak gereklidir. Bu durumda, tarihsel aralık veya açıklama şu şekilde kaydedilmiştir: Beşinci yüzyıldaki Kalkedon Konsili'nden sonra ayrı bir kilise yolu buldular. Zaman çizelgesi için verilen yıl, sıralama için yalnızca yaklaşık bir göstergedir ve kaynaklar farklıysa, açıklayıcı metin sayıdan önce gelir. Birçok geleneğin oluşumu kademeli olmuştur; bu nedenle, bir gün, şehir veya birey her zaman hepsinin kesin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Bu gelenekte dini bilginin aktarımı metin, öğretim, sözlü hafıza veya bunların bir kombinasyonu yoluyla gerçekleşir. Bu maddede verilen bilgilerdeki kaynaklar ve kurallar şunlardır: İncil ve kilise geleneği; dallar özerktir. Çalışma ve ayinle ilişkili diller arasında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve toplulukların yerel dilleri de yer almaktadır. Metinlerin versiyonları, çevirileri ve yorumları farklı dönemlerde ve topluluklarda değişiklik gösterebilir; dolayısıyla, bir kitabın veya dilin adı tek başına tüm takipçilerin aynı anlayışa veya çalışma yöntemine sahip olduğunu göstermez.

Günlük hayatta öğretiler dua, aile, eğitim, sosyal ilişkiler ve ahlaki kararlarda yansıtılabilir. Bu bağlamda bilinen dini uygulamalar şunlardır: eski dua, Efkaristiya, vaftiz ve oruç. Bu uygulamaların bazıları kamusal iken, diğerleri yalnızca belirli koşullar, zamanlar veya cemaatlerde gerçekleştirilir. Takipçilerin katılım düzeyi de değişir: bir kişi ritüelleri düzenli olarak uygularken, bir diğeri aynı geleneğin kültürel mirası veya cemaatiyle daha fazla özdeşleşebilir.

İbadet ve topluluk yerleri, her topluluğun tarihsel hafızasını ve yerel bağını temsil eder. Bu gelenekte, tanınmış yerler veya ritüel alanları arasında kiliseler ve manastırlar bulunur. Bu alanların hepsi mutlaka resmi tapınak veya kilise binaları olmak zorunda değildir; evler, açık alanlar, yerel türbeler ve doğal alanlar da önemli bir rol oynayabilir. Her yerin önemi ve erişilebilirliği, o topluluğun yerel anlatısına ve normlarına bağlıdır ve bir örnek tüm bölgelere genelleştirilmemelidir.

Dini takvim genellikle tarihi, doğayı ve topluluk yaşamını birbirine bağlar. Bu gelenek için kaydedilen etkinlikler arasında Paskalya ve azizlerin bayramları ile yerel takvimler yer alır. Kutlamaların zamanlaması ve şekli, ay veya güneş takvimine, coğrafi bölgeye, kola ve aile geleneğine göre değişebilir. Bazı günler ibadet veya oruçla ilişkilendirilirken, diğerleri toplanma, anma veya topluluk hizmeti için vesilelerdir; her bir vesilenin anlamı, o gelenek ve topluluk bağlamında okunmalıdır.

Dini liderlik ve karar alma yapısı da bir geleneğin kimliğinin bir parçasıdır. Bu durumda, tanınan roller şu şekilde tanımlanır: her kilisenin papaları, patrikleri ve piskoposları. Otorite, yerel liderler, öğretmenler, seçilmiş organlar, dini aileler veya yetkili metinler arasında dağıtılabilir. Birçok dinde tek bir merkezi örgüt yoktur ve birkaç yetkili merkez aynı anda faaliyet gösterir; bu nedenle, bir otoritenin veya kurumun unvanı, mutlaka dünya çapındaki tüm takipçileri temsil ettiği anlamına gelmez.

Bir dinin coğrafi yayılımı hem tarihsel olarak hem de günümüzde değişiklik göstermiştir. Doğu Ortodoks Kiliseleriyle ilişkili topluluklar, dünyanın dört bir yanındaki Hristiyan topluluklarında yaşamaktadır; başlıca merkezler Afrika, Avrupa, Amerika, Orta Doğu ve Asya'dadır ve bazılarının metinlerinde, öğretilerinde veya günlük konuşmalarında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve yerel diller mevcuttur. Göç, ticaret, eğitim, değişen siyasi sınırlar ve kuşaklar arası temas, yerel dini uygulama biçimlerini etkilemiştir. Sonuç olarak, bir ülkedeki bir takipçinin deneyimi, aynı geleneğin başka bir bölgedeki takipçilerinin deneyiminden önemli ölçüde farklı olabilir.

Bu girişin sınıflandırması "Din / Kol" olup kataloglama amacıyla kullanılmaktadır. Bu etiket, herhangi bir grubun özgünlüğü, değeri veya üstünlüğü hakkında bir yargı niteliği taşımaz. Din, mezhep, hareket ve kültürel gelenek arasındaki sınırlar, özellikle birden fazla kola sahip veya komşu geleneklerle iç içe geçmiş geleneklerde, araştırma ve topluluk öz-tanımlamasında her zaman net değildir. Bu sayfadaki alanlar, aranabilir temel bilgiler sağlar ve yerel anlatıların veya takipçilerle yapılan konuşmaların yerini alması amaçlanmamıştır.

Herhangi bir topluluğun inançlarını incelerken, resmi metin ile insanların gerçek uygulamaları arasındaki farkı da göz önünde bulundurmak gerekir. Kalkedon dışı Hristolojik Gelenekler; bu kiliseler kendi anlayışlarını Miyafizit Hristoloji olarak adlandırırlar. Bu ifade bir giriş özetidir; bir aile, nesil veya cemaatin üyeleri yorumlama, bağlılık derecesi veya değer önceliği konusunda farklılık gösterebilir. Bu tür farklılıklar dinler tarihinde normal bir olgudur ve basit çelişkiler veya ortak kimlik eksikliği olarak yorumlanmamalıdır. Daha doğru bir anlayış için, her iddia o topluluğun tarihi, dili ve sosyal bağlamı ile karşılaştırılmalıdır.

Bu giriş, nispeten iyi belgelenmiş bilgiler ile farklı anlatılara sahip konular arasında bilinçli olarak ayrım yapmaktadır. Kurucu veya merkezi figür hakkındaki bölümler şöyle der: Kıpti, Ermeni, Süryani ve Etiyopya kiliselerinde havari geleneği. Bir geleneğin tek bir kurucu babası yoksa, bu onun önemsiz olduğu anlamına gelmez; birçok din, çok kuşaklı evrim ve ailevi ve yerel aktarımdan ortaya çıkmıştır. Ayrıca, tarihsel tablodaki sayılar sıralama amacıyla kullanılmıştır ve tartışmalı bir tarihi kesin olarak belirleme iddiasında değildir.

Çalışmayı tamamlamak için, aynı anda din içi yazılara, akademik araştırmalara ve sosyal tarihe başvurulabilir ve her kaynağın amacındaki farklılıklar değerlendirilebilir. Mevcut kayıtlarda bu topluluğun metni ve hafızasıyla ilgili başlıklar şunlardır: İncil ve kilise geleneği; dallar özerktir. Bununla birlikte, sözlü gelenek, tarihsel eserler ve farklı grupların bakış açıları da dikkate alınmalıdır. Hiçbir genel özet tüm bireysel deneyimleri kapsayamaz; bu sayfa, uzmanlaşmış kaynakların veya takipçilerin kendi sözlerinin yerine geçmek yerine, anlamak için bir başlangıç ​​noktasıdır.