Presbiteryenliği anlamak, belirli bir tarihe ve sosyal deneyime sahip bir dini geleneği incelemeyi gerektirir. Presbiteryenliğin tarihi ve oluşumu şu tarihi bağlamla bağlantılıdır: 16. yüzyıl İskoçya'sında reforme edilmiş kurumsal yapı. John Knox, kurumsal oluşumda kilit bir figürdü. Coğrafi köken ve başlangıç ​​tarihi: 16. yüzyıl İskoçya'sında reforme edilmiş kurumsal yapı. Yer: Avrupa, İskoçya ve Edinburgh; Kudüs ve Celile; çok merkezli köken. John Knox, kurumsal oluşumda kilit bir figürdü.

İnançlar ve Teoloji. Reformcu teoloji ve seçilmiş ihtiyarlar konseyleri tarafından yönetilen kilise yönetimi, Tanrı veya kutsal gerçeklik, Üçlü Birlik Tanrı ile ilgilidir. Bu açıklama genel bir giriş niteliğindedir; okullar ve cemaatler farklı formülasyonlara sahip olabilir.

Azizler ve ritüeller. Bu geleneğin anlatılarındaki önemli figürler şunlardır: İsa ve Protestan Reformcular. Yaygın uygulamalar ve ritüeller: Vaaz, vaftiz, Rabbin Sofrası ve dua. İbadet veya toplanma yerleri: Yerel kilise.

Metinler, etik kurallar ve özel günler. Önemli kaynaklar ve yasalar: İncil ve mezhep bildirgeleri; yerel ve bölgesel konseyler; dini özel günler ve günler: Pazar, Paskalya ve Hristiyan bayramları; dini liderler veya kurumlar: papazlar ve presbiteryanlar, meclisler ve genel konsey.

Kapsam ve içsel çeşitlilik. Bu geleneğin takipçileri ve toplulukları, dünyanın dört bir yanındaki Hristiyan topluluklarında mevcuttur; başlıca merkezler Afrika, Avrupa, Amerika, Orta Doğu ve Asya'dadır. Litürjik veya metinsel dilleri arasında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve toplulukların yerel dilleri yer almaktadır. Tarihsel, yerel ve din içi çeşitlilik tek bir anlatıya indirgenmemelidir.

Bu madde, tarihsel ve karşılaştırmalı bir giriş niteliğindedir. Kollar, tartışmalı tarihler ve toplulukların kendi kendilerini adlandırmaları konusunda, takipçilerin kendi görüşleri ve aynı geleneğin uzmanlaşmış kaynakları dikkate alınmalıdır. Bu maddenin başlığını yazın: Din / Kol.

Bu geleneğin adı, farklı dillerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde olabilir. Bu dosyada kaydedilen yerel adı "Presbiteryenlik" ve Farsça başlığı "پرسبیتری"dir. Bu isimlerin topluluk içindeki kullanımı her zaman aynı değildir ve bazen dışsal ad, akademik ad veya takipçilerin kendileri için seçtikleri ad farklıdır. Bu nedenle, bu sayfanın başlığı bir arama ve tanımlama kılavuzudur ve tek başına tüm takipçilerin kimlik sınırlarını belirlemez.

Köken zamanını anlamak için, dini anlatı, kurumsal tarih ve bilimsel tarihleme arasında ayrım yapmak gereklidir. Bu durumda, tarihsel dönem veya açıklama şu şekilde kaydedilmiştir: İskoçya'da Reformcu Kurumsal Biçim, 16. yüzyıl. Zaman çizelgesi için verilen yıl, sıralama için yalnızca yaklaşık bir göstergedir ve kaynaklar farklılık gösteriyorsa, açıklayıcı metin sayıdan önce gelir. Birçok geleneğin oluşumu kademeli olmuştur; bu nedenle, tek bir gün, şehir veya birey her zaman hepsinin kesin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Bu gelenekte dini bilginin aktarımı metin, öğretim, sözlü hafıza veya bunların bir kombinasyonu yoluyla gerçekleşir. Bu maddeye ilişkin bilgilerde belirtilen kaynaklar ve kurallar şunlardır: İncil ve mezhep bildirgeleri; yerel ve bölgesel konseyler. Çalışma ve ayinle ilişkili diller arasında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve toplulukların yerel dilleri yer almaktadır. Metinlerin versiyonları, çevirileri ve yorumları farklı dönemlerde ve topluluklarda değişiklik gösterebilir; dolayısıyla, bir kitabın veya dilin adı tek başına tüm mensupların aynı anlayışı veya çalışma yöntemini paylaştığını göstermez.

Günlük hayatta öğretiler dua, aile, eğitim, sosyal ilişkiler ve ahlaki kararlarda yansıtılabilir. Bu durumda bilinen dini uygulamalar şunlardır: vaaz, vaftiz, Rabbin Sofrası ve dua. Bu uygulamaların bazıları kamuya açıkken, diğerleri yalnızca belirli koşullar, zamanlar veya cemaatlerde gerçekleştirilir. Takipçilerin katılım düzeyi de değişir: bir kişi ritüelleri düzenli olarak uygularken, bir diğeri aynı geleneğin kültürel mirası veya cemaatiyle daha fazla özdeşleşebilir.

İbadet ve topluluk yerleri, her topluluğun tarihsel hafızasını ve yerel bağını temsil eder. Bu gelenekte, tanınmış yerler veya ritüel alanları arasında yerel kilise de bulunur. Bu alanların hepsi mutlaka resmi tapınak veya kilise binaları olmak zorunda değildir; evler, açık alanlar, yerel türbeler ve doğal alanlar da önemli roller oynayabilir. Her yerin önemi ve erişilebilirliği, o topluluğun yerel anlatısına ve normlarına bağlıdır ve bir örnek tüm bölgelere genelleştirilmemelidir.

Dini takvim genellikle tarihi, doğayı ve topluluk yaşamını birbirine bağlar. Bu gelenek için kaydedilen olaylar arasında Pazar günleri, Paskalya ve Hristiyan bayramları yer alır. Zamanlama ve uygulama şekli, ay veya güneş takvimine, coğrafi bölgeye, kola ve aile geleneğine göre değişebilir. Bazı günler ibadet veya oruçla ilişkilendirilirken, diğerleri toplanma, anma veya topluluk hizmeti için vesilelerdir; her olayın anlamı, o gelenek ve topluluk bağlamında okunmalıdır.

Dini liderlik ve karar alma yapısı da bir geleneğin kimliğinin bir parçasıdır. Bu durumda, kabul edilen roller şu şekilde tanımlanır: pastörler ve yaşlılar konseyleri, meclisler ve genel konseyler. Otorite, yerel liderler, öğretmenler, seçilmiş organlar, dini aileler veya yetkili metinler arasında dağıtılabilir. Birçok dinde tek bir merkezi örgüt yoktur ve birkaç yetkili merkez aynı anda faaliyet gösterir; bu nedenle, bir otorite veya kurumun unvanı, mutlaka dünya çapındaki tüm takipçileri temsil ettiği anlamına gelmez.

Bir dinin coğrafi yayılımı hem tarihsel olarak hem de günümüzde değişiklik göstermiştir. Presbiteryenlere bağlı topluluklar, dünyanın dört bir yanındaki Hristiyan topluluklarında yaşamaktadır; başlıca merkezler Afrika, Avrupa, Amerika, Orta Doğu ve Asya'dadır ve bazılarının metinlerinde, öğretilerinde veya günlük konuşmalarında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve yerel diller mevcuttur. Göç, ticaret, eğitim, değişen siyasi sınırlar ve kuşaklar arası temas, yerel dini uygulama biçimlerini etkilemiştir. Sonuç olarak, bir ülkedeki bir takipçinin deneyimi, aynı geleneğin başka bir bölgedeki takipçilerinin deneyiminden önemli ölçüde farklı olabilir.

Bu girişin sınıflandırması "Din / Kol" olup kataloglama amacıyla kullanılmaktadır. Bu etiket, herhangi bir grubun özgünlüğü, değeri veya üstünlüğü hakkında bir yargı niteliği taşımaz. Din, mezhep, hareket ve kültürel gelenek arasındaki sınırlar, özellikle birden fazla kola sahip veya komşu geleneklerle iç içe geçmiş geleneklerde, araştırma ve topluluk öz-tanımlamasında her zaman net değildir. Bu sayfadaki alanlar, aranabilir temel bilgiler sağlar ve yerel anlatıların veya takipçilerle yapılan konuşmaların yerini alması amaçlanmamıştır.

Herhangi bir topluluğun inançlarını incelerken, resmi metin ile insanların gerçek uygulamaları arasındaki farkı da göz önünde bulundurmak gerekir. Reform teolojisi ve seçilmiş yaşlılar konseyleri tarafından yönetilen kilise. Bu ifade kısa bir giriş niteliğindedir; bir aile, nesil veya cemaatin üyeleri yorumlama, bağlılık derecesi veya değer önceliği konusunda farklılık gösterebilir. Bu tür farklılıklar dinler tarihinde normal bir olgudur ve basit çelişkiler veya ortak kimlik eksikliği olarak yorumlanmamalıdır. Daha doğru bir anlayış için, her iddia o topluluğun tarihi, dili ve sosyal bağlamı ile karşılaştırılmalıdır.

Bu giriş, nispeten iyi belgelenmiş bilgiler ile farklı anlatılara sahip konular arasında bilinçli olarak ayrım yapmaktadır. Kurucu veya merkezi figür hakkındaki bölümler şöyle diyor: John Knox, kurumun oluşumunda önemli bir figürdü. Bir geleneğin tek bir kurucusu olmaması, onun önemsiz olduğu anlamına gelmez; birçok din, çok kuşaklı evrim ve aile ve yerel aktarım yoluyla ortaya çıkmıştır. Ayrıca, tarihsel tablodaki sayılar sıralama amacıyla kullanılmıştır ve tartışmalı bir tarihi kesin olarak kanıtlamayı amaçlamamaktadır.

Çalışmayı tamamlamak için, aynı anda din içi yazılara, akademik araştırmalara ve sosyal tarihe başvurulabilir ve her kaynağın amacındaki farklılıklar değerlendirilebilir. Mevcut kayıtlarda bu topluluğun metni ve hafızasıyla ilgili başlıklar şunlardır: İncil ve mezhep bildirgeleri; yerel ve bölgesel konseyler. Bunun yanı sıra, sözlü anlatılar, tarihsel eserler ve farklı grupların bakış açıları da incelenmelidir. Hiçbir genel özet tüm bireysel deneyimleri kapsayamaz; bu sayfa, uzmanlaşmış kaynakların veya takipçilerin kendi sözlerinin yerine geçmek yerine, anlamak için bir başlangıç ​​noktasıdır.