Son Gün Azizleri hareketini anlamak, belirli bir tarihe ve sosyal deneyime sahip bir dini geleneği incelemeyi gerektirir. Son Gün Azizleri hareketinin tarihi ve oluşumu şu tarihsel bağlamla bağlantılıdır: 19. yüzyılda Kuzey Amerika Hristiyan hareketi. Joseph Smith, Son Gün Azizleri hareketinin kurucusudur. Coğrafi köken ve başlangıç ​​tarihi: 19. yüzyılda Kuzey Amerika Hristiyan hareketi. Yer: Kuzey Amerika, New York ve Salt Lake City; Kudüs ve Celile; çok merkezli köken. Joseph Smith, Son Gün Azizleri hareketinin kurucusudur.

İnançlar ve teoloji. Mesih merkezli ve İncil ile Mormon Kitabı'na dayanmaktadır; hareketin kolları, Tanrı veya ilahi gerçeklik, Baba Tanrı ve İsa ile ilgili farklı öğretilere ve örgütlenmelere sahiptir; formülasyonu klasik Üçleme'den farklıdır. Bu açıklama genel bir giriş niteliğindedir; okullar ve cemaatler farklı formülasyonlara sahip olabilir.

Kutsal figürler ve ritüeller. Bu geleneğin anlatılarındaki önemli figürler şunlardır: İsa, Joseph Smith ve daha sonraki liderler. Yaygın uygulamalar ve ritüeller: Vaftiz, Komünyon, dua, toplantılar ve bazı dallarda tapınak ritüelleri. İbadet veya toplanma yerleri: Kilise ve tapınak.

Metinler, Etik ve Vakitler. Önemli kaynaklar ve kurallar: İncil, Mormon Kitabı ve her bir kola özgü metinler. Dini bayramlar ve günler: Pazar ve Hristiyan bayramları. Dini liderler veya kurumlar: Ana koldaki kilise başkanları ve merkez konseyleri; hareket birleşik değildir.

Kapsam ve içsel çeşitlilik. Bu geleneğin takipçileri ve toplulukları, dünyanın dört bir yanındaki Hristiyan topluluklarında mevcuttur; başlıca merkezler Afrika, Avrupa, Amerika, Orta Doğu ve Asya'dadır. Litürjik veya metinsel dilleri arasında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve toplulukların yerel dilleri yer almaktadır. Tarihsel, yerel ve din içi çeşitlilik tek bir anlatıya indirgenmemelidir.

Bu madde tarihsel ve karşılaştırmalı amaçlarla hazırlanmıştır. Kollara, tartışmalı tarihlere ve toplulukların kendi kendilerini adlandırmalarına ilişkin olarak, takipçilerin kendi görüşleri ve aynı geleneğe ait uzman kaynaklar dikkate alınmalıdır. Bu maddenin başlığını yazın: Hareket.

Bu geleneğin adı, farklı dillerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde olabilir. Bu dosyada kayıtlı yerel adı “Son Gün Azizleri Hareketi” ve Farsça başlığı “جنبش جاديسان اكريلوزامان”'dır. Bu isimlerin topluluk içindeki kullanımı her zaman aynı değildir ve bazen dışsal isim, akademik isim veya takipçilerin kendileri için seçtikleri isim farklı olabilir. Bu nedenle, bu sayfanın başlığı bir arama ve tanımlama kılavuzudur ve tek başına tüm takipçilerin kimlik sınırlarını belirlemez.

Köken zamanını anlamak için, dini anlatı, kurumsal tarih ve bilimsel tarihleme arasında ayrım yapmak gereklidir. Bu dosyada, tarihsel dönem veya açıklama şu şekilde kaydedilmiştir: 19. Yüzyılda Kuzey Amerika Hristiyan Hareketi. Zaman çizelgesi için verilen yıl, sıralama için yalnızca yaklaşık bir göstergedir ve kaynaklar farklılık gösteriyorsa, açıklayıcı metin sayıdan önce gelir. Birçok geleneğin oluşumu kademeli olmuştur; bu nedenle, bir gün, şehir veya birey her zaman hepsinin kesin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Bu gelenekte dini bilginin aktarımı metin, öğretim, sözlü hafıza veya bunların bir kombinasyonu yoluyla gerçekleşir. Bu girişte verilen bilgilerde yer alan kaynaklar ve kurallar şunlardır: İncil, Mormon Kitabı ve her bir kola özgü metinler. Çalışma ve ritüelle ilişkili diller arasında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve toplulukların yerel dilleri yer almaktadır. Metinlerin versiyonları, çevirileri ve yorumları farklı dönemlerde ve topluluklarda değişiklik gösterebilir; dolayısıyla, bir kitabın veya dilin adı tek başına tüm takipçilerin aynı anlayışa veya çalışma yöntemine sahip olduğunu göstermez.

Günlük hayatta, öğretiler dua, aile, eğitim, sosyal ilişkiler ve ahlaki kararlarda yansıtılabilir. Bu durumda kabul edilen dini uygulama biçimleri şunlardır: vaftiz, komünyon, dua, toplantılar ve bazı dallarda tapınak ritüelleri. Bu uygulamaların bazıları halka açıkken, bazıları yalnızca belirli koşullar, zamanlar veya toplantılarda gerçekleştirilir. Takipçilerin katılım düzeyi de değişir: bir kişi ritüelleri düzenli olarak uygularken, bir diğeri aynı geleneğin kültürel mirası veya cemaatiyle daha fazla özdeşleşebilir.

İbadet ve topluluk yerleri, her topluluğun tarihsel hafızasını ve yerel bağını temsil eder. Bu gelenekte, tanınmış yerler veya ritüel alanları arasında kiliseler ve tapınaklar bulunur. Bu alanların hepsi mutlaka resmi tapınak veya kilise binaları olmak zorunda değildir; evler, açık alanlar, yerel türbeler ve doğal alanlar da önemli bir rol oynayabilir. Her yerin önemi ve erişilebilirliği, o topluluğun yerel anlatısına ve normlarına bağlıdır ve bir örnek tüm alanlara genelleştirilmemelidir.

Dini takvim genellikle tarihi, doğayı ve topluluk yaşamını birbirine bağlar. Bu gelenek için kaydedilen olaylar arasında Pazar günleri ve Hristiyan bayramları yer alır. Zamanlama ve uygulama şekli, ay veya güneş takvimine, coğrafi bölgeye, kola ve aile geleneğine göre değişebilir. Bazı günler ibadet veya oruçla ilişkilendirilirken, diğerleri toplanma, anma veya topluluk hizmeti için vesilelerdir; her olayın anlamı, o gelenek ve topluluk bağlamında okunmalıdır.

Dini liderlik ve karar alma yapısı da bir geleneğin kimliğinin bir parçasıdır. Bu durumda, tanınan roller şu şekilde tanımlanır: ana dalda kilisenin başı ve merkezi konseyler; hareket birleşik değildir. Otorite, yerel liderler, öğretmenler, seçilmiş organlar, dini aileler veya yetkili metinler arasında dağıtılabilir. Birçok dinde tek bir merkezi örgüt yoktur ve birkaç yetkili merkez aynı anda faaliyet gösterir; bu nedenle, bir otorite veya kurumun unvanı, mutlaka dünya çapındaki tüm takipçileri temsil ettiği anlamına gelmez.

Bir dinin coğrafi kapsamı hem tarihsel olarak hem de günümüzde değişiklik göstermiştir. Son Zaman Azizleri hareketine bağlı topluluklar, dünyanın dört bir yanındaki Hristiyan topluluklarında yaşamaktadır; başlıca merkezler Afrika, Avrupa, Amerika, Orta Doğu ve Asya'dadır ve bazılarının metinlerinde, öğretilerinde veya günlük konuşmalarında Arapça, Yunanca, Süryanice, Latince, Ermenice, Ge'ez ve yerel diller mevcuttur. Göç, ticaret, eğitim, değişen siyasi sınırlar ve kuşaklar arası temas, yerel dini uygulama biçimlerini etkilemiştir. Sonuç olarak, bir ülkedeki bir takipçinin deneyimi, aynı geleneğin başka bir bölgedeki takipçilerinin deneyiminden önemli ölçüde farklı olabilir.

Bu girişin sınıflandırması "Hareket"tir ve kataloglama amacıyla kullanılmaktadır. Bu etiket, herhangi bir grubun özgünlüğü, değeri veya üstünlüğü hakkında bir yargı niteliği taşımaz. Din, mezhep, hareket ve kültürel gelenek arasındaki sınırlar, özellikle birden fazla dala sahip veya komşu geleneklerle iç içe geçmiş geleneklerde, araştırma ve topluluk öz-tanımlamasında her zaman net değildir. Bu sayfadaki alanlar, aranabilir temel bilgiler sağlar ve yerel anlatıların veya takipçilerle yapılan konuşmaların yerini alması amaçlanmamıştır.

Herhangi bir topluluğun inançlarını incelerken, resmi metin ile insanların gerçek uygulamaları arasındaki farkı da göz önünde bulundurmak gerekir. İsa merkezli ve İncil ile Mormon Kitabı'na dayanan bu hareketin farklı dalları, farklı öğretilere ve örgütlenmelere sahiptir. Bu ifade bir giriş özetidir; bir aile, nesil veya cemaatin üyeleri, yorumlama, bağlılık derecesi veya değerlerin önceliği konusunda farklılık gösterebilir. Bu tür farklılıklar, dinler tarihinde normal bir olgudur ve basit çelişkiler veya ortak kimlik eksikliği olarak yorumlanmamalıdır. Daha doğru bir anlayış için, her iddia aynı topluluğun tarihi, dili ve sosyal bağlamı ile karşılaştırılmalıdır.

Bu giriş, nispeten iyi belgelenmiş bilgiler ile farklı anlatılara sahip konular arasında kasıtlı olarak ayrım yapmaktadır. Kurucu veya merkezi figür hakkındaki bölümler şöyle der: Joseph Smith, Son Zaman Azizleri hareketinin kurucusudur. Bir geleneğin tek bir kurucusu olmaması, onun önemsiz olduğu anlamına gelmez; birçok din, çok kuşaklı evrim ve ailevi ve yerel aktarım yoluyla gelişmiştir. Ayrıca, tarihsel tablodaki sayılar sıralama amacıyla kullanılmıştır ve tartışmalı bir tarihi kesin olarak belirleme iddiasında değildir.

Çalışmayı tamamlamak için, aynı anda din içi yazılara, akademik araştırmalara ve sosyal tarihe başvurulabilir ve her kaynağın amacındaki farklılıklar değerlendirilebilir. Mevcut kayıtlarda bu topluluğun metni ve hafızasıyla ilgili başlıklar şunlardır: İncil, Mormon Kitabı ve her bir kola özgü metinler. Bunların yanı sıra, sözlü anlatılar, tarihsel eserler ve farklı grupların bakış açıları da incelenmelidir. Hiçbir genel özet tüm bireysel deneyimleri kapsayamaz; bu sayfa, uzmanlaşmış kaynakların veya takipçilerin kendi sözlerinin yerine geçmek yerine, anlamak için bir başlangıç ​​noktasıdır.