Hasidik Yahudiliği (חסידות · Hasidut) anlamak, kendine özgü bir tarihi ve sosyal deneyimi olan dini bir geleneğin incelenmesini gerektirir. Ortodoks Yahudilik içinde dua, dini sevinç, mistisizm ve haham soyunun liderliğini vurgulayan bir hareket; ayrı geleneklere sahip birçok Hasidik cemaati vardır. Coğrafi kökenleri ve kuruluş tarihi: 18. yüzyıl Doğu Avrupa'sında mistik ve toplumsal bir Yahudi hareketi. Coğrafi ortam: Avrupa, Podolya ve Doğu Avrupa; Kudüs ve Levant'ın tarihi merkezleri; tarihi kökenleri çok aşamalıdır. Baal Shemtov olarak bilinen İsrail ben Eliezer, hareketin başlangıcındaki merkezi figürdü.

İnançlar ve teoloji. Günlük yaşamda Tanrı'nın varlığı, ibadetteki niyet ve haham ile cemaat arasındaki ilişkinin önemi ortak temalardır; öğretiler farklı mezheplerde aynı değildir. Tanrı veya kutsal gerçeklik, tek Tanrı konusunda; Yahudi geleneğinde çeşitli teoloji ve yorum biçimleri vardır. Bu genel bir giriş niteliğindedir; okullar ve cemaatler farklı formülasyonlara sahip olabilir.

Kutsal figürler ve ritüeller. Bu geleneğin anlatılarındaki önemli figürler şunlardır: İbrahim, İshak, Yakup, Musa ve İsrailoğullarının peygamberleri; daha sonraki geleneklerdeki haham öğretmenler. Ortak uygulamalar ve ritüeller: Şabat, dua, Tevrat okuma, ritüel yemekler ve dallara göre farklılık gösteren yaşam döngüsü ritüelleri. İbadet veya toplanma yerleri: sinagog, dini ev ve okul; Kudüs'teki Batı Duvarı'nın özel bir tarihi yeri vardır.

Metinler, etik ve özel günler. Önemli kaynaklar ve yasalar: Haham geleneklerinde Tevrat, Talmud ve Halakha; yeni akımlarda yükümlülük kapsamı değişir. Dini günler ve özel günler: Şabat, Pesah, Şavuot, Roş Haşana, Yom Kippur ve Sukkot; uygulama şekli değişir. Dini liderler veya kurumlar: Hahamlar, cemaat konseyleri; tek bir evrensel yapı yoktur.

Kapsam ve içsel çeşitlilik. Bu geleneğin İsrail'de takipçileri ve toplulukları, ayrıca Avrupa, Kuzey Amerika, Latin Amerika, Orta Doğu ve başka yerlerde dağınık Yahudi toplulukları bulunmaktadır. Dini veya kutsal metin dilleri arasında metinlerde ve ritüellerde İbranice ve Aramice; Yidiş, Ladino ve yerel diller yer almaktadır. Tarihsel, yerel ve din içi çeşitlilik tek bir anlatıya indirgenmemelidir.

Bu madde tarihsel ve karşılaştırmalı amaçlarla hazırlanmıştır. Kollara, tartışmalı tarihlere ve toplulukların kendi kendilerini adlandırmalarına ilişkin olarak, takipçilerin kendi görüşleri ve aynı geleneğe ait uzman kaynaklar dikkate alınmalıdır. Bu maddenin başlığını yazın: Hareket.

Bu geleneğin adı, farklı dillerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde olabilir. Bu dosyada kaydedilen yerel adı "חסדותות · Hasidut" ve Farsça adı "יוהודית האסידית"tir. Bu isimlerin topluluk içindeki kullanımı her zaman aynı değildir ve bazen dışsal ad, akademik ad veya takipçileri tarafından seçilen ad farklıdır. Bu nedenle, bu sayfanın başlığı bir arama ve tanımlama kılavuzudur ve tek başına tüm takipçilerin kimlik sınırlarını belirlemez.

Köken zamanını anlamak için, dini anlatı, kurumsal tarih ve araştırma tarihlemesi arasında ayrım yapmak gereklidir. Bu dosyada, tarihsel dönem veya açıklama şu şekilde kaydedilmiştir: Doğu Avrupa'da mistik hareket ve Yahudi topluluğu, 18. yüzyıl. Zaman çizelgesi için verilen yıl, sıralama için yalnızca yaklaşık bir göstergedir ve kaynaklar farklılık gösteriyorsa, açıklayıcı metin sayıdan önce gelir. Birçok geleneğin oluşumu kademeli olmuştur; bu nedenle, bir gün, şehir veya birey her zaman hepsinin kesin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Bu gelenekte dini bilginin aktarımı metin, öğretim, sözlü hafıza veya bunların bir kombinasyonu yoluyla gerçekleşir. Bu maddeye ilişkin bilgilerde belirtilen kaynaklar ve kurallar şunlardır: Haham geleneklerinde Tevrat, Talmud ve Halakha; yeni akımlarda gerekliliğin kapsamı değişmektedir. Çalışma ve ritüelle ilişkili diller arasında metinlerde ve ritüellerde İbranice ve Aramice; Yidiş, Ladino ve yerel diller de yer almaktadır. Metinlerin versiyonları, çevirileri ve yorumları farklı dönemlerde ve topluluklarda değişiklik gösterebilir; sonuç olarak, bir kitabın veya dilin adı tek başına tüm takipçilerin aynı anlayışı veya çalışma yöntemini paylaştığını göstermez.

Günlük hayatta, öğretiler ibadet, aile, eğitim, sosyal ilişkiler ve ahlaki kararlarda yansıtılabilir. Bu durumda bilinen dini uygulama biçimleri şunlardır: Şabat, dua, Tevrat öğrenimi, ritüel yemekler ve yaşam döngüsü ritüelleri, mezheplere özgü farklılıklarla birlikte. Bu uygulamaların bazıları kamusal iken, diğerleri yalnızca belirli koşullar, zamanlar veya toplantılarda gerçekleştirilir. Takipçilerin katılım düzeyi de değişir: bir kişi ritüelleri düzenli olarak yerine getirirken, bir diğeri aynı geleneğin kültürel veya cemaat mirasıyla daha fazla özdeşleşebilir.

İbadet ve topluluk yerleri, her topluluğun tarihsel hafızasını ve yerel bağını temsil eder. Bu gelenekte, tanınmış mekanlar veya ritüel alanları arasında sinagog, ev ve dini okul bulunur; Kudüs'teki Batı Duvarı özel bir tarihi öneme sahiptir. Bu mekanların hepsi mutlaka resmi tapınak veya kilise binaları olmak zorunda değildir; evler, açık alanlar, yerel türbeler ve doğal alanlar da önemli bir rol oynayabilir. Her mekanın önemi ve erişilebilirliği, o topluluğun yerel anlatısına ve normlarına bağlıdır ve bir örnek tüm alanlara genelleştirilmemelidir.

Dini takvim genellikle tarihi, doğayı ve topluluk yaşamını birbirine bağlar. Bu geleneğe ait kayıtlı bayramlar arasında Şabat, Pesah, Şavuot, Roş Haşana, Yom Kippur ve Sukkot bulunur; kutlama şekli değişir. Kutlama zamanı ve şekli, ay veya güneş takvimine, coğrafi bölgeye, kola ve aile geleneğine göre değişebilir. Bazı günler ibadet veya oruçla ilişkilendirilirken, diğerleri toplanma, anma veya topluluk hizmeti vesilesidir; her bayramın anlamı, o gelenek ve topluluk bağlamında okunmalıdır.

Dini liderlik ve karar alma yapısı da bir geleneğin kimliğinin bir parçasıdır. Bu durumda, kabul görmüş roller şu şekilde tanımlanır: hahamlar, cemaat konseyleri; tek bir küresel yapı yoktur. Otorite, yerel liderler, öğretmenler, seçilmiş organlar, dini aileler veya yetkili metinler arasında dağıtılabilir. Birçok dinde, tek bir merkezi örgüt yoktur ve birkaç yetkili merkez aynı anda faaliyet gösterir; bu nedenle, bir otoritenin veya kurumun unvanı, mutlaka dünya çapındaki tüm takipçileri temsil ettiği anlamına gelmez.

Bir dinin coğrafi kapsamı hem tarihsel olarak hem de günümüzde çeşitlilik göstermiştir. İsrail'de Hasidik Yahudilikle ilişkili topluluklar ve Avrupa, Kuzey Amerika, Latin Amerika, Orta Doğu ve başka yerlerde dağınık Yahudi toplulukları bulunmaktadır; metinlerde ve ritüellerde İbranice ve Aramice kullanılırken, bazı topluluklarda Yidiş, Ladino ve yerel diller metinlerde, öğretimde veya günlük konuşmalarda kullanılmaktadır. Göç, ticaret, eğitim, değişen siyasi sınırlar ve kuşaklar arası temas, yerel dini uygulama biçimlerini etkilemiştir. Sonuç olarak, bir ülkedeki bir takipçinin deneyimi, aynı geleneğin başka bir bölgedeki takipçilerinin deneyiminden önemli ölçüde farklılık gösterebilir.

Bu girişin sınıflandırması "Hareket"tir ve kataloglama amacıyla kullanılmaktadır. Bu etiket, herhangi bir grubun özgünlüğü, değeri veya üstünlüğü hakkında bir yargı niteliği taşımaz. Din, mezhep, hareket ve kültürel gelenek arasındaki sınırlar, özellikle birden fazla dala sahip veya komşu geleneklerle iç içe geçmiş geleneklerde, araştırma ve topluluk öz-tanımlamasında her zaman net değildir. Bu sayfadaki alanlar, aranabilir temel bilgiler sağlar ve yerel anlatıların veya takipçilerle yapılan konuşmaların yerini alması amaçlanmamıştır.

Herhangi bir topluluğun inançlarını incelerken, resmi metin ile insanların gerçek uygulamaları arasındaki farkı da göz önünde bulundurmak gerekir. Tanrı'nın günlük hayattaki varlığı, ibadetteki niyet ve haham ile cemaat arasındaki ilişkinin önemi ortak temalardır; öğretiler farklı soylarda aynı değildir. Bu kısa bir giriş; bir aile, soy veya topluluğun üyeleri yorumlama, bağlılık derecesi veya değer önceliği açısından farklılık gösterebilir. Bu tür farklılıklar dinler tarihinde normal bir olgudur ve basit çelişkiler veya ortak kimlik eksikliği olarak yorumlanmamalıdır. Daha doğru bir anlayış için, her iddia o topluluğun tarihi, dili ve sosyal bağlamı ile karşılaştırılmalıdır.

Bu giriş, nispeten iyi belgelenmiş bilgiler ile farklı anlatılara sahip konular arasında bilinçli olarak ayrım yapmaktadır. Kurucu veya merkezi figür hakkındaki bölümlerde şu ifade yer almaktadır: Baal-Shamtuph olarak bilinen İsrail ben Eliezer, hareketin başlangıcında merkezi figürdü. Bir geleneğin tek bir kurucusu olmaması, onun önemsiz olduğu anlamına gelmez; birçok din, çok kuşaklı gelişim ve ailevi ve yerel aktarımdan ortaya çıkmıştır. Ayrıca, tarihsel tablodaki sayılar sıralama amacıyla kullanılmıştır ve tartışmalı bir tarihi kesin olarak belirleme iddiasında değildir.

Çalışmayı tamamlamak için, aynı anda din içi yazılara, akademik araştırmalara ve sosyal tarihe başvurulabilir ve her kaynağın amacındaki farklılıklar değerlendirilebilir. Mevcut kayıtlarda bu topluluğun metni ve hafızasıyla ilgili başlıklar şunlardır: Haham geleneklerinde Tevrat, Talmud ve Halakha; yükümlülük kapsamı yeni hareketlerde farklılık gösterir. Bununla birlikte, sözlü geleneğe, tarihsel eserlere ve farklı grupların bakış açılarına da bakılmalıdır. Hiçbir genel özet tüm bireysel deneyimleri kapsayamaz; bu sayfa, anlamak için bir başlangıç ​​noktasıdır, uzmanlaşmış kaynakların veya takipçilerin kendi sözlerinin yerine geçmez.