İbadi İslam'ı (الإباضية) anlamak, benzersiz bir tarihe ve sosyal deneyime sahip bir dini geleneği incelemeyi gerektirir. Umman ve Kuzey Afrika toplumlarında önemli bir geçmişe sahip, İslam'da bağımsız bir gelenek olan İbadiler, kendilerini yaygın Sünni ve Şii sınıflandırmalarından ayrı bir kol olarak görürler. Coğrafi kökeni ve başlangıç ​​tarihi: MS 7. ve 8. yüzyıllarda erken İslam yüzyıllarında oluşan bir kol. Yer: Asya ve Afrika, Umman ve Kuzey Afrika; Mekke ve Medine; Erken kökenler. Cabir ibn Zeyd, erken dönem alimlerinden biri olarak bilinir; tarihsel oluşum tek bir bireye indirgenemez.

İnançlar ve teoloji. Kur'an, gelenek ve İbadi fıkıh mirası dini uygulamanın temelini oluşturur; tarihsel ve teolojik anlatıları kendine özgü özelliklere sahiptir. Tanrı veya kutsal gerçeklik, Allah, tek Tanrı konusunda; tevhid doktrini temeldir. Bu açıklama genel bir giriş niteliğindedir; okullar ve topluluklar farklı formülasyonlara sahip olabilir.

Kutsal şahsiyetler ve ritüeller. Bu geleneğin anlatılarında önemli şahsiyetler arasında şunlar yer alır: Muhammed, ilk dönem alimleri ve İbadi ilim geleneğinde Cabir ibn Zeyd. Ortak uygulamalar ve ritüeller: İslam ibadeti ve İbadi fıkıhı; bazı ritüel ve hukuki detaylar diğer mezheplerden farklılık gösterir. İbadet veya toplanma yerleri: Cami, mescit ve bazı geleneklerde türbe.

Metinler, etik ve özel günler. Önemli kaynaklar ve kanunlar: Kur'an, Sünnet ve fıkıh; çıkarım ve hüküm yöntemi mezheplere göre farklılık gösterir. Dini bayramlar ve günler: Cuma, Ramazan, Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı; diğer özel günler mezheplere göre farklılık gösterir. Dini liderler veya kurumlar: Yerel alimler ve dini kurumlar; Umman'da belirli tarihi yapılar oluşmuştur.

Kapsam ve içsel çeşitlilik. Bu geleneğin Orta Doğu, Afrika, Orta Asya, Güney ve Güneydoğu Asya'da ve küresel topluluklarda takipçileri ve toplulukları bulunmaktadır. Dini veya metinsel dilleri arasında Kur'an ve ayinlerde Arapça; Farsça, Urduca, Türkçe, Malayca ve yerel diller yer almaktadır. Tarihsel, yerel ve din içi çeşitlilik tek bir anlatıya indirgenmemelidir.

Bu madde, tarihsel ve karşılaştırmalı bir giriş niteliğindedir. Kollar, tartışmalı tarihler ve toplulukların kendi kendilerini adlandırmaları konusunda, takipçilerin kendi görüşleri ve aynı geleneğin uzmanlaşmış kaynakları dikkate alınmalıdır. Bu maddenin başlığını yazın: Din / Kol.

Bu geleneğin adı, farklı dillerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde olabilir. Bu dosyada kaydedilen yerel adı "İbadiyye", Farsça adı ise "İslam İbadi"dir. Bu isimlerin topluluk içindeki kullanımı her zaman aynı değildir ve bazen dışsal ad, akademik ad veya takipçileri tarafından seçilen ad farklılık gösterebilir. Bu nedenle, bu sayfanın başlığı bir arama ve tanımlama kılavuzudur ve tek başına tüm takipçilerin kimlik sınırlarını belirlemez.

Köken zamanını anlamak için, dini anlatı, kurumsal tarih ve bilimsel tarihleme arasında ayrım yapmak gereklidir. Bu dosyada, tarihsel aralık veya açıklama şu şekilde kaydedilmiştir: Yedinci ve sekizinci yüzyıllarda, erken İslam yüzyıllarında bir kol oluşmuştur. Zaman çizelgesi için verilen yıl, sıralama için yalnızca yaklaşık bir göstergedir ve kaynaklar farklılık gösteriyorsa, açıklayıcı metin sayıdan önce gelir. Birçok geleneğin oluşumu kademeli olmuştur; bu nedenle, bir gün, şehir veya birey her zaman hepsinin kesin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Bu gelenekte dini bilginin aktarımı metin, öğretim, sözlü hafıza veya bunların bir kombinasyonu yoluyla gerçekleşir. Bu maddede yer alan bilgilerde atıfta bulunulan kaynaklar ve kurallar şunlardır: Kur'an, Sünnet ve fıkıh; çıkarım ve hüküm yöntemi mezhepler arasında farklılık gösterir. Çalışma ve ritüelle ilişkili diller arasında Kur'an'da ve dualarda Arapça; Farsça, Urduca, Türkçe, Malayca ve yerel diller de bulunur. Metinlerin versiyonları, çevirileri ve tefsirleri farklı dönemlerde ve topluluklarda farklılık gösterebilir; dolayısıyla, bir kitabın veya dilin adı tek başına tüm takipçilerin aynı anlayışa veya çalışma yöntemine sahip olduğunu göstermez.

Günlük hayatta, öğretiler dua, aile, eğitim, sosyal ilişkiler ve ahlaki kararlarda yansıtılabilir. Bu durumda kabul edilen dini uygulama biçimleri şunlardır: İslam ibadeti ve İbadi fıkıhı; bazı ritüel ve hukuki ayrıntılar diğer mezheplerden farklılık gösterir. Bu uygulamaların bazıları kamusaldır, bazıları ise yalnızca belirli koşullar, zamanlar veya cemaatler halinde gerçekleştirilir. Takipçilerin katılım düzeyi de değişir: bir kişi ritüelleri düzenli olarak yerine getirirken, bir diğeri aynı geleneğin kültürel veya cemaat mirasıyla daha fazla özdeşleşebilir.

İbadet ve topluluk yerleri, her topluluğun tarihsel hafızasını ve yerel bağını temsil eder. Bu gelenekte, tanınmış yerler veya ritüel alanları arasında camiler, dua odaları ve bazı geleneklerde türbeler bulunur. Bu alanların hepsi mutlaka resmi tapınak veya kilise binaları olmak zorunda değildir; evler, açık alanlar, yerel türbeler ve doğal alanlar da önemli roller oynayabilir. Her yerin önemi ve erişilebilirliği, yerel anlatıya ve o topluluğun kurallarına bağlıdır ve bir örnek tüm alanlara genelleştirilmemelidir.

Dini takvim genellikle tarihi, doğayı ve toplumsal yaşamı birbirine bağlar. Bu gelenek için kaydedilen özel günler arasında Cuma, Ramazan, Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı bulunur; diğer özel günler dine göre değişir. Zamanlama ve uygulama şekli, ay veya güneş takvimine, coğrafi bölgeye, kola ve aile geleneğine göre değişebilir. Bazı günler ibadet veya oruçla ilişkilendirilirken, diğerleri toplanma, anma veya toplumsal hizmet vesilesidir; her bir özel günün anlamı, o gelenek ve toplum bağlamında okunmalıdır.

Dini liderlik ve karar alma yapısı da bir geleneğin kimliğinin bir parçasıdır. Bu durumda, kabul edilen roller şu şekilde açıklanmaktadır: Yerel din alimleri ve kurumları; Umman'da belirli tarihi yapılar oluşmuştur. Otorite, yerel liderler, öğretmenler, seçilmiş organlar, dini aileler veya yetkili metinler arasında dağıtılabilir. Birçok dinde tek bir merkezi örgüt yoktur ve birkaç yetkili merkez aynı anda faaliyet gösterir; bu nedenle, bir otorite veya kurumun unvanı, mutlaka dünya çapındaki tüm takipçileri temsil ettiği anlamına gelmez.

Bir dinin coğrafi kapsamı hem tarihsel olarak hem de günümüzde değişmiştir. İbadi İslam ile ilişkili topluluklar Orta Doğu, Afrika, Orta Asya, Güney ve Güneydoğu Asya'da ve dünyanın dört bir yanında yaşamaktadır ve Kuran'da ve ibadette Arapça kullanılır; bazılarının metinlerinde, öğretilerinde veya günlük konuşmalarında Farsça, Urduca, Türkçe, Malayca ve yerel diller kullanılmaktadır. Göç, ticaret, eğitim, değişen siyasi sınırlar ve kuşaklar arası temas, yerel dini uygulama biçimlerini etkilemiştir. Sonuç olarak, bir ülkedeki bir takipçinin deneyimi, aynı geleneğin başka bir bölgedeki takipçilerinin deneyiminden önemli ölçüde farklı olabilir.

Bu girişin sınıflandırması "Din / Kol" olup kataloglama amacıyla kullanılmaktadır. Bu etiket, herhangi bir grubun özgünlüğü, değeri veya üstünlüğü hakkında bir yargı niteliği taşımaz. Din, mezhep, hareket ve kültürel gelenek arasındaki sınırlar, özellikle birden fazla kola sahip veya komşu geleneklerle iç içe geçmiş geleneklerde, araştırma ve topluluk öz-tanımlamasında her zaman net değildir. Bu sayfadaki alanlar, aranabilir temel bilgiler sağlar ve yerel anlatıların veya takipçilerle yapılan konuşmaların yerini alması amaçlanmamıştır.

Her topluluğun inançlarını incelerken, resmi metin ile insanların gerçek uygulamaları arasındaki farkı da göz önünde bulundurmak gerekir. Kur'an, gelenek ve İbadi fıkıh mirası, dini uygulamanın temelini oluşturur; tarihsel ve teolojik anlatılarının kendine özgü özellikleri vardır. Bu ifade bir giriş özetidir; bir aile, nesil veya topluluğun üyeleri yorumlama, bağlılık derecesi veya değer önceliği konusunda farklılık gösterebilir. Bu tür farklılıklar dinler tarihinde normal bir olgudur ve basit çelişkiler veya ortak kimlik eksikliği olarak yorumlanmamalıdır. Daha doğru bir anlayış için, her iddia o topluluğun tarihi, dili ve sosyal bağlamı ile karşılaştırılmalıdır.

Bu giriş, nispeten iyi belgelenmiş bilgiler ile farklı anlatılara sahip konular arasında bilinçli bir ayrım yapmaktadır. Kurucu veya merkezi figür hakkındaki bölümler şöyle der: Cabir ibn Zeyd, bilinen en eski alimlerden biridir; tarihsel oluşum tek bir bireye indirgenemez. Bir geleneğin tek bir kurucusu olmaması, onun önemsiz olduğu anlamına gelmez; birçok din, çok kuşaklı gelişim ve ailevi ve yerel aktarımdan ortaya çıkmıştır. Ayrıca, tarihsel tablodaki sayılar sıralama amacıyla kullanılmıştır ve tartışmalı bir tarihi kesin olarak kanıtlamayı amaçlamaz.

Çalışmayı tamamlamak için, aynı anda din içi yazılara, akademik araştırmalara ve sosyal tarihe başvurulabilir ve her kaynağın amacındaki farklılık değerlendirilebilir. Mevcut kayıtlarda bu topluluğun metni ve hafızasıyla ilgili başlıklar şunlardır: Kur'an, Sünnet ve fıkıh; çıkarım yöntemi ve hükümler okullar arasında farklılık gösterir. Bunun yanı sıra, sözlü rivayetlere, tarihsel eserlere ve farklı grupların bakış açılarına da bakılmalıdır. Hiçbir genel özet tüm bireysel deneyimleri kapsayamaz; bu sayfa, anlamak için bir başlangıç ​​noktasıdır, uzmanlaşmış kaynakların veya takipçilerin kendi sözlerinin yerine geçmez.