İsmailî İslam'ı (İsmailiyye) anlamak, kendine özgü bir tarihi ve sosyal deneyimi olan bir dini geleneği incelemeyi gerektirir. Cafer el-Sadık'tan sonra İmam'ın halefliği konusunda farklı bir yol izleyen Şiiliğin bir koludur; Nizari ve Tayyibi, tarihsel kolları arasındadır. Coğrafi kökeni ve başlangıç ​​tarihi: MS 8. yüzyılda İmam Cafer el-Sadık'ın ölümünden sonra tarihsel olarak farklılaşmıştır. Yerleşim yeri: Asya, Arap Yarımadası ve çevresi; Mekke ve Medine; İlk kökenleri: Tek bir kurucusu yoktur; İsmailî davet ağları ve toplulukları tarih boyunca oluşmuştur.

İnançlar ve teoloji. Birçok İsmailî geleneğinde yaşayan imamlık ve ezoterik yorumlama önemlidir; yapı ve doktrin kola göre değişir. Tanrı veya kutsal gerçeklik, Allah, tek Tanrı konusunda; tevhid doktrini temeldir. Bu açıklama genel bir giriş niteliğindedir; okullar ve topluluklar farklı formülasyonlara sahip olabilir.

Kutsal şahsiyetler ve ritüeller. Bu geleneğin anlatılarında önemli şahsiyetler arasında şunlar yer alır: İsmailî İmamlar, bazı rivayetlerde Muhammed ibn İsmail ve tarihsel vaizler ve öğretmenler. Ortak uygulamalar ve ritüeller: Koleje bağlı olarak cemaat ibadeti ve ritüelleri; bazı ritüeller ve merkezler aynı cemaatin yapısıyla bağlantılıdır. İbadet veya toplanma yerleri: Cemaat evleri ve dua merkezleri; ibadet yeri ve şekli kola bağlıdır.

Metinler, etik ve özel günler. Önemli kaynaklar ve kanunlar: Kur'an, Sünnet ve fıkıh; çıkarım ve hüküm yöntemi mezheplere göre farklılık gösterir. Dini günler ve özel günler: Cuma, Ramazan, Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı; diğer özel günler mezheplere göre farklılık gösterir. Dini liderler veya kurumlar: Nizari ve Tayyibi mezheplerinde farklı yapılara sahip imamlar ve cemaat kurumları.

Kapsam ve içsel çeşitlilik. Bu geleneğin Orta Doğu, Afrika, Orta Asya, Güney ve Güneydoğu Asya'da ve küresel topluluklarda takipçileri ve toplulukları bulunmaktadır. Dini veya metinsel dilleri arasında Kur'an ve ayinlerde Arapça; Farsça, Urduca, Türkçe, Malayca ve yerel diller yer almaktadır. Tarihsel, yerel ve din içi çeşitlilik tek bir anlatıya indirgenmemelidir.

Bu madde, tarihsel ve karşılaştırmalı bir giriş niteliğindedir. Kollar, tartışmalı tarihler ve toplulukların kendi kendilerini adlandırmaları konusunda, takipçilerin kendi görüşleri ve aynı geleneğin uzmanlaşmış kaynakları dikkate alınmalıdır. Bu maddenin başlığını yazın: Din / Kol.

Bu geleneğin adı, farklı dillerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde olabilir. Bu dosyada kaydedilen yerel adı "الإسماعيلية" ve Farsça adı "İsmailî İslam"dır. Bu isimlerin topluluk içindeki kullanımı her zaman aynı değildir ve bazen dış ad, akademik ad veya takipçileri tarafından seçilen ad farklılık gösterebilir. Bu nedenle, bu sayfanın başlığı bir arama ve tanımlama kılavuzudur ve tek başına tüm takipçilerin kimlik sınırlarını belirlemez.

Köken zamanını anlamak için, dini anlatı, kurumsal tarih ve araştırma tarihlemesi arasında ayrım yapmak gerekir. Bu dosyada, tarihsel aralık veya açıklama şu şekilde kaydedilmiştir: İmam Cafer el-Sadık'ın sekizinci yüzyıldaki ölümünden sonraki tarihsel ayrım. Zaman çizelgesi için listelenen yıl, sıralama için yalnızca yaklaşık bir göstergedir ve kaynaklar farklılık gösteriyorsa, açıklayıcı metin sayıdan önce gelir. Birçok geleneğin oluşumu kademeli olmuştur; bu nedenle, bir gün, şehir veya birey her zaman hepsinin kesin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Bu gelenekte dini bilginin aktarımı metin, öğretim, sözlü hafıza veya bunların bir kombinasyonu yoluyla gerçekleşir. Bu maddede yer alan bilgilerde atıfta bulunulan kaynaklar ve kurallar şunlardır: Kur'an, Sünnet ve fıkıh; çıkarım ve hüküm yöntemi mezhepler arasında farklılık gösterir. Çalışma ve ritüelle ilişkili diller arasında Kur'an'da ve dualarda Arapça; Farsça, Urduca, Türkçe, Malayca ve yerel diller de bulunur. Metinlerin versiyonları, çevirileri ve tefsirleri farklı dönemlerde ve topluluklarda farklılık gösterebilir; dolayısıyla, bir kitabın veya dilin adı tek başına tüm takipçilerin aynı anlayışa veya çalışma yöntemine sahip olduğunu göstermez.

Günlük hayatta, öğretiler dua, aile, eğitim, sosyal ilişkiler ve ahlaki kararlarda yansıtılabilir. Bu durumda kabul edilen dini uygulama biçimleri şunlardır: mezhebe bağlı olarak cemaat ibadeti ve ritüeller; bazı ritüeller ve merkezler aynı cemaatin yapısıyla bağlantılıdır. Bu uygulamaların bazıları halka açıkken, bazıları yalnızca belirli koşullar, zamanlar veya toplantılarda gerçekleştirilir. Takipçilerin katılım düzeyi de değişir: bir kişi düzenli olarak ritüelleri yerine getirirken, bir diğeri aynı geleneğin kültürel mirası veya cemaatiyle daha fazla özdeşleşebilir.

İbadet yerleri ve topluluklar, her topluluğun tarihsel hafızasını ve yerel bağını temsil eder. Bu gelenekte, tanınmış yerler veya ritüel alanları arasında cemaat evleri ve dua merkezleri bulunur; ibadetin yeri ve biçimi, mezhebe bağlıdır. Bu alanların hepsi mutlaka resmi tapınak veya kilise binaları olmak zorunda değildir; evler, açık alanlar, yerel türbeler ve doğal alanlar da önemli bir rol oynayabilir. Her yerin önemi ve erişilebilirliği, yerel anlatıya ve o topluluğun kurallarına bağlıdır ve bir örnek tüm bölgelere genelleştirilmemelidir.

Dini takvim genellikle tarihi, doğayı ve toplumsal yaşamı birbirine bağlar. Bu gelenek için kaydedilen özel günler arasında Cuma, Ramazan, Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı bulunur; diğer özel günler dine göre değişir. Zamanlama ve uygulama şekli, ay veya güneş takvimine, coğrafi bölgeye, kola ve aile geleneğine göre değişebilir. Bazı günler ibadet veya oruçla ilişkilendirilirken, diğerleri toplanma, anma veya toplumsal hizmet vesilesidir; her bir özel günün anlamı, o gelenek ve toplum bağlamında okunmalıdır.

Dini liderlik ve karar alma yapısı da bir geleneğin kimliğinin bir parçasıdır. Bu durumda, kabul edilen roller şu şekilde açıklanmaktadır: Nizari ve Tayyibi kollarında farklı yapılara sahip imamlar ve cemaat kurumları. Otorite, yerel liderler, öğretmenler, seçilmiş organlar, dini aileler veya yetkili metinler arasında dağıtılabilir. Birçok dinde tek bir merkezi örgüt yoktur ve birkaç yetkili merkez aynı anda faaliyet gösterir; bu nedenle, bir otorite veya kurumun unvanı, mutlaka dünya çapındaki tüm takipçileri temsil ettiği anlamına gelmez.

Bir dinin coğrafi kapsamı hem tarihsel olarak hem de günümüzde değişiklik göstermiştir. İsmailî İslam ile ilişkili topluluklar Orta Doğu, Afrika, Orta Asya, Güney ve Güneydoğu Asya'da ve dünyanın dört bir yanında yaşamaktadır ve Kuran'da ve ibadette Arapça kullanılır; bazılarının metinlerinde, öğretilerinde veya günlük konuşmalarında Farsça, Urduca, Türkçe, Malayca ve yerel diller kullanılmaktadır. Göç, ticaret, eğitim, değişen siyasi sınırlar ve nesiller arası temas, yerel dini uygulama biçimlerini etkilemiştir. Sonuç olarak, bir ülkedeki bir takipçinin deneyimi, aynı geleneğin başka bir bölgedeki takipçilerinin deneyiminden önemli ölçüde farklı olabilir.

Bu girişin sınıflandırması "Din / Kol" olup kataloglama amacıyla kullanılmaktadır. Bu etiket, herhangi bir grubun özgünlüğü, değeri veya üstünlüğü hakkında bir yargı niteliği taşımaz. Din, mezhep, hareket ve kültürel gelenek arasındaki sınırlar, özellikle birden fazla kola sahip veya komşu geleneklerle iç içe geçmiş geleneklerde, araştırma ve topluluk öz-tanımlamasında her zaman net değildir. Bu sayfadaki alanlar, aranabilir temel bilgiler sağlar ve yerel anlatıların veya takipçilerle yapılan konuşmaların yerini alması amaçlanmamıştır.

Herhangi bir topluluğun inançlarını incelerken, resmi metin ile insanların gerçek uygulamaları arasındaki farkı da göz önünde bulundurmak gerekir. Yaşayan imamlık ve ezoterik yorumlama, birçok İsmailî geleneğinde önemlidir; yapı ve doktrin, mezhebe bağlıdır. Bu kısa bir giriş niteliğindedir; bir aile, soy veya topluluğun üyeleri yorumlama, bağlılık derecesi veya değer önceliği konusunda farklılık gösterebilir. Bu tür farklılıklar, dinler tarihinde normal bir olgudur ve basit çelişkiler veya ortak kimlik eksikliği olarak yorumlanmamalıdır. Daha doğru bir anlayış için, herhangi bir iddia, o topluluğun tarihi, dili ve sosyal bağlamı ile karşılaştırılmalıdır.

Bu giriş, nispeten iyi belgelenmiş bilgiler ile farklı anlatılara sahip konular arasında bilinçli olarak ayrım yapmaktadır. Kurucu veya merkezi figür hakkındaki bölümler şunları belirtmektedir: Tek bir kurucu yoktur; İsmailî davet ağları ve toplulukları tarih boyunca oluşmuştur. Bir geleneğin tek bir kurucusu olmaması, önemsiz olduğu anlamına gelmez; birçok din, çok kuşaklı evrim ve ailevi ve yerel aktarımdan ortaya çıkmıştır. Ayrıca, tarihsel tablodaki sayılar sıralama amacıyla kullanılmıştır ve tartışmalı bir tarihi kesin olarak kanıtlamayı amaçlamamaktadır.

Çalışmayı tamamlamak için, aynı anda din içi yazılara, akademik araştırmalara ve sosyal tarihe başvurulabilir ve her kaynağın amacındaki farklılık değerlendirilebilir. Mevcut kayıtlarda bu topluluğun metni ve hafızasıyla ilgili başlıklar şunlardır: Kur'an, Sünnet ve fıkıh; çıkarım yöntemi ve hükümler okullar arasında farklılık gösterir. Bunun yanı sıra, sözlü rivayetlere, tarihsel eserlere ve farklı grupların bakış açılarına da bakılmalıdır. Hiçbir genel özet tüm bireysel deneyimleri kapsayamaz; bu sayfa, anlamak için bir başlangıç ​​noktasıdır, uzmanlaşmış kaynakların veya takipçilerin kendi sözlerinin yerine geçmez.