Şafiîlik, dört ana Sünni hukuk ekolünden biridir ve Hicri 2. ve 3. yüzyıllarda yaşamış hukukçu Muhammed ibn İdris el-Şafiî'ye atfedilir. Eserleri, hukuk ilkelerinin kodlanmasında ve İslami hukuk muhakeme yönteminin formüle edilmesinde etkili olmuştur; Şafiî ekolü, daha sonraki öğrencilerin ve hukukçuların geliştirmeleriyle de genişlemiştir.

Bu gelenek, Kur'an ve Sünnete temel önem verir ve fıkıh ilkeleri çerçevesinde çıkarım, ittifak ve analojiyi kullanır. Önemli merkezleri çeşitli zamanlarda Mısır'dan Doğu Afrika'ya, Yemen'e ve Hint Okyanusu adalarına kadar uzanmıştır. Şafiî fıkıhçısı olmak, bir bireyin teolojik yönelimini mutlaka belirlemez.