Hanbeli mezhebinin dört ana Sünni fıkıh okulundan biri olan Hanbeli mezhebinin kökeni, Hicri 3. yüzyılda yaşamış Bağdatlı hadisçi ve fıkıhçı Ahmed ibn Hanbel'e dayanmaktadır. Hanbeli mezhebi, ondan sonra İbn Kudame gibi öğrenciler ve fıkıhçılar tarafından geliştirilmiş ve genişletilmiştir; bu nedenle tarihi, tek bir yılda gerçekleşen idari bir kuruluşa indirgenmemelidir.

Hanbeli hukukçuları Kur'an ve Hadis'e dayanır ve farklı zamanlarda akıl yürütme ve muhakemenin kapsamı konusunda farklı tartışmalar yürütmüşlerdir. Bu mezhep Hicaz ve Necd tarihinin önemli bir bölümünü oluşturmuştur, ancak günümüzdeki bir siyasi hareket veya belirli bir kurumla eş anlamlı değildir.