Zahiriyye, İslam tarihinde Davud ibn Ali el-İsfahani'ye atfedilen ve İbn Hazm el-Endülüs'ün en önde gelen savunucularından biri olduğu bir fıkıh ekolüdür. Bu ekolün takipçileri, çıkarımda Kur'an ve Hadis metinlerinin açık anlamını vurgulamış ve diğer ekollerde yaygın olan fıkıhsal analojiyi kabul etmemişlerdir.

Zahiriyye bugün dört büyük Sünni mezhebinin sahip olduğu yaygın sosyal örgütlenmeye sahip olmasa da, fıkıh tarihi ve metodolojik tartışmalar açısından önemlidir. Burada, dört büyük mezhep ile demografik eşitlik veya çağdaş kurumsal varlık iddiasında bulunmak amacıyla değil, tanınmış ve tarihi bir mezhep olarak anılmaktadır.