Vaişnavizmi (वैष्णव सम्प्रदाय) anlamak, belirli bir tarihe ve sosyal deneyime sahip bir dini geleneğin incelenmesini gerektirir. Hinduizmin büyük geleneklerinden biri olan, özellikle Rama ve Krishna olmak üzere Vişnu ve onun tezahürleri etrafında merkezlenmiş olan bu geleneğin çok sayıda felsefi ve toplumsal okulu vardır. Coğrafi kökeni ve başlangıç ​​tarihi: Hinduizm içindeki eski bir gelenek; erken ve orta yüzyıllarda organize mezhepler gelişmiştir. Coğrafi konumu: Asya, Hint alt kıtası; İndus Vadisi ve Ganj ovalarında birden fazla kökeni vardır; tek bir şehir değildir. Tek bir kurucusu yoktur; Ramanuja, Madhva ve Chaitanya çeşitli okulların önemli öğretmenleridir.

İnançlar ve teoloji. Bhakti, yani Vişnu'ya olan bağlılık ve sevgi, birçok mezhep için temeldir; Tanrı ile evren arasındaki ilişki, Vaişnavizm okullarında farklı şekillerde açıklanır. Tanrı veya kutsal gerçeklik, Vişnu ve onun tezahürleri, Rama ve Krishna dahil olmak üzere; her mezhep bunlardan birine odaklanabilir. Bu açıklama genel bir giriş niteliğindedir; okullar ve mezhepler farklı formülasyonlara sahip olabilir.

Kutsal figürler ve ritüeller. Bu geleneğin anlatılarında önemli figürler şunlardır: Rama, Sita, Krishna, Radha, Ramanuja ve Chaitanya; önemleri okullar arasında değişir. Yaygın uygulamalar ve ritüeller: Puja, dinsel şarkılar, Tanrı'nın adının okunması, Rama ve Krishna festivalleri ve hac. İbadet veya toplanma yerleri: Vişnu tapınakları, Rama ve Krishna türbeleri ve ibadethaneler.

Metinler, etik kurallar ve özel günler. Önemli kaynaklar ve yasalar: Dharma, Karma ve çeşitli metinler; tüm Hindular için tek bir otorite ve tek tip bir yasa yoktur. Dini günler ve özel günler: Janmashtami, Ramnavami, Diwali ve yerel festivaller; kutlamalar bölgeseldir. Dini liderler veya kurumlar: Acharyalar ve hanedanlar; kolları bağımsız kurumlara sahiptir.

Kapsam ve içsel çeşitlilik. Bu geleneğin Hindistan, Nepal, Bangladeş, Sri Lanka'da takipçileri ve toplulukları ile dünyanın dört bir yanındaki diaspora toplulukları bulunmaktadır. Dini veya metinsel dilleri arasında klasik metinlerde Sanskritçe; Hintçe, Tamilce, Bengalce ve çok sayıda bölgesel dil yer almaktadır. Tarihsel, yerel ve din içi çeşitlilik tek bir anlatıya indirgenmemelidir.

Bu madde, tarihsel ve karşılaştırmalı bir giriş niteliğindedir. Kollar, tartışmalı tarihler ve toplulukların kendi kendilerini adlandırmaları konusunda, takipçilerin kendi görüşleri ve aynı geleneğin uzmanlaşmış kaynakları dikkate alınmalıdır. Bu maddenin başlığını yazın: Din / Kol.

Bu geleneğin adı, farklı dillerde ve dönemlerde çeşitli biçimlerde olabilir. Bu dosyada kayıtlı yerel adı "वाइष्णव सम्परदाय" ve Farsça adı "वाइश्नाविस्मदाय"'dır. Bu isimlerin topluluk içindeki kullanımı her zaman aynı değildir ve bazen dışsal ad, akademik ad veya takipçileri tarafından seçilen ad farklılık gösterebilir. Bu nedenle, bu sayfanın başlığı bir arama ve tanımlama kılavuzudur ve tek başına tüm takipçilerin kimlik sınırlarını belirlemez.

Köken zamanını anlamak için, dini anlatı, kurumsal tarih ve bilimsel tarihleme arasında ayrım yapmak gereklidir. Bu dosyada, tarihsel aralık veya açıklama şu şekilde kaydedilmiştir: Hinduizm içindeki eski gelenek; erken ve orta yüzyıllarda organize olmuş mezhepler gelişmiştir. Zaman çizelgesi için verilen yıl, sıralama için yalnızca yaklaşık bir göstergedir ve kaynaklar farklılık gösteriyorsa, açıklayıcı metin sayıdan önce gelir. Birçok geleneğin oluşumu kademeli olmuştur; bu nedenle, bir gün, şehir veya birey her zaman hepsinin kesin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Bu gelenekte dini bilginin aktarımı metin, öğretim, sözlü hafıza veya bunların bir kombinasyonu yoluyla gerçekleşir. Bu maddede verilen bilgilerdeki kaynaklar ve kurallar şunlardır: Dharma, Karma ve çeşitli metinler; tüm Hindular için tek bir otorite ve tek tip bir yasa yoktur. Çalışma ve ritüelle ilişkili diller arasında klasik metinlerde Sanskritçe; Hintçe, Tamilce, Bengalce ve çok sayıda bölgesel dil bulunur. Metinlerin versiyonları, çevirileri ve yorumları farklı dönemlerde ve topluluklarda değişiklik gösterebilir; sonuç olarak, bir kitabın veya dilin adı tek başına tüm takipçilerin aynı anlayışa veya çalışma yöntemine sahip olduğunu göstermez.

Günlük hayatta, öğretiler dua, aile, eğitim, sosyal ilişkiler ve ahlaki kararlarda yansıtılabilir. Bu bağlamda bilinen dini uygulamalar arasında şunlar yer alır: puja, ilahi söyleme, Tanrı'nın adının zikredilmesi, Rama ve Krishna festivalleri ve hac yolculukları. Bu uygulamaların bazıları halka açıkken, diğerleri yalnızca belirli koşullar, zamanlar veya gruplar içinde gerçekleştirilir. Takipçilerin katılım düzeyi de değişir: bir kişi ritüelleri düzenli olarak yerine getirirken, bir diğeri aynı geleneğin kültürel mirası veya cemaatiyle daha fazla özdeşleşebilir.

İbadet yerleri ve topluluklar, her topluluğun tarihsel hafızasını ve yerel bağını temsil eder. Bu gelenekte, tanınmış yerler veya ritüel alanları arasında Vişnu tapınakları, Ram ve Krishna türbeleri ve ibadethaneler bulunur. Bu alanların hepsi mutlaka resmi tapınak veya kilise binaları olmak zorunda değildir; evler, açık alanlar, yerel türbeler ve doğal alanlar da önemli bir rol oynayabilir. Her yerin önemi ve erişilebilirliği, o topluluğun yerel anlatısına ve normlarına bağlıdır ve bir örnek tüm alanlara genelleştirilmemelidir.

Dini takvim genellikle tarihi, doğayı ve topluluk yaşamını birbirine bağlar. Bu gelenek için kaydedilen özel günler arasında Janmashtami, Ramnavami, Diwali ve yerel festivaller bulunur; kutlamalar bölgeseldir. Kutlamaların zamanlaması ve şekli, ay veya güneş takvimine, coğrafi bölgeye, kola ve aile geleneğine göre değişebilir. Bazı günler ibadet veya oruçla ilişkilendirilirken, diğerleri toplanma, anma veya topluluk hizmeti için vesilelerdir; her bir vesilenin anlamı, o gelenek ve topluluk bağlamında okunmalıdır.

Dini liderlik ve karar alma yapısı da bir geleneğin kimliğinin bir parçasıdır. Bu durumda, kabul edilen roller şu şekilde açıklanır: Acharyalar ve gurular hiyerarşiktir; dalların bağımsız kurumları vardır. Otorite, yerel liderler, öğretmenler, seçilmiş organlar, dini aileler veya yetkili metinler arasında dağıtılabilir. Birçok dinde tek bir merkezi örgüt yoktur ve birkaç yetkili merkez aynı anda faaliyet gösterir; bu nedenle, bir otoritenin veya kurumun unvanı, mutlaka dünya çapındaki tüm takipçileri temsil ettiği anlamına gelmez.

Bir dinin coğrafi kapsamı hem tarihsel olarak hem de günümüzde değişiklik göstermiştir. Vaişnavizm ile ilişkili topluluklar Hindistan, Nepal, Bangladeş, Sri Lanka ve dünyanın dört bir yanındaki diaspora topluluklarında yaşamaktadır ve klasik metinlerde Sanskritçe kullanılırken; bazı topluluklarda metinlerde, öğretimde veya günlük konuşmalarda Hintçe, Tamilce, Bengalce ve çok sayıda bölgesel dil kullanılmaktadır. Göç, ticaret, eğitim, değişen siyasi sınırlar ve nesiller arası temas, yerel dini uygulama biçimlerini etkilemiştir. Sonuç olarak, bir ülkedeki bir takipçinin deneyimi, aynı geleneğin başka bir bölgedeki takipçilerinin deneyiminden önemli ölçüde farklı olabilir.

Bu girişin sınıflandırması "Din / Kol" olup kataloglama amacıyla kullanılmaktadır. Bu etiket, herhangi bir grubun özgünlüğü, değeri veya üstünlüğü hakkında bir yargı niteliği taşımaz. Din, mezhep, hareket ve kültürel gelenek arasındaki sınırlar, özellikle birden fazla kola sahip veya komşu geleneklerle iç içe geçmiş geleneklerde, araştırma ve topluluk öz-tanımlamasında her zaman net değildir. Bu sayfadaki alanlar, aranabilir temel bilgiler sağlar ve yerel anlatıların veya takipçilerle yapılan konuşmaların yerini alması amaçlanmamıştır.

Herhangi bir topluluğun inançlarını incelerken, resmi metin ile insanların gerçek uygulamaları arasındaki farkı da göz önünde bulundurmak gerekir. Bhakti, yani Vişnu'ya olan bağlılık ve sevgi, birçok mezhepte temeldir; Tanrı ile dünya arasındaki ilişki, Vaişnavizm okullarında farklı şekilde açıklanır. Bu ifade bir giriş özetidir; bir aile, nesil veya topluluğun üyeleri yorumlama, bağlılık derecesi veya değer önceliği açısından farklılık gösterebilir. Bu tür farklılıklar dinler tarihinde normal bir olgudur ve basit çelişkiler veya ortak kimlik eksikliği olarak yorumlanmamalıdır. Daha doğru bir anlayış için, her iddia aynı topluluğun tarihi, dili ve sosyal bağlamı ile karşılaştırılmalıdır.

Bu giriş, nispeten iyi belgelenmiş bilgiler ile farklı anlatılara sahip konular arasında bilinçli olarak ayrım yapmaktadır. Kurucu veya merkezi figür hakkındaki bölümler şunları belirtmektedir: Tek bir kurucu yoktur; Ramanuja, Madhva ve Chaitanya çeşitli okulların önemli öğretmenleridir. Bir geleneğin tek bir kurucusu olmaması, onun önemsiz olduğu anlamına gelmez; birçok din, çok kuşaklı evrim ve ailevi ve yerel aktarım yoluyla ortaya çıkmıştır. Ayrıca, tarih tablosundaki sayılar sıralama amacıyla kullanılmıştır ve tartışmalı bir tarihi kesin olarak belirleme iddiasında bulunmamaktadır.

Çalışmayı tamamlamak için, içsel dinin yazıları, akademik araştırmalar ve sosyal tarihe aynı anda başvurulabilir ve her kaynağın amacındaki farklılıklar değerlendirilebilir. Mevcut kayıtlarda bu topluluğun metni ve hafızasıyla ilgili başlıklar şunlardır: Dharma, Karma ve çeşitli metinler; tüm Hindular için tek bir otorite ve tek tip bir yasa yoktur. Bununla birlikte, sözlü geleneğe, tarihsel eserlere ve farklı grupların bakış açılarına da bakılmalıdır. Hiçbir genel özet tüm bireysel deneyimleri kapsayamaz; bu sayfa, anlamak için bir başlangıç ​​noktasıdır, uzmanlaşmış kaynakların veya takipçilerin kendi sözlerinin yerine geçmez.