مانویت یا آیین مانوی دینی بود که مانی، آموزگار ایرانی‌تبار، در سدهٔ سوم میلادی در قلمرو شاهنشاهی ساسانی پدید آورد. منابع ایرانیکا زندگی او را در همین سده قرار می‌دهند و آغاز دعوت عمومی را حدود ۲۴۰ میلادی می‌دانند؛ تاریخ‌های دقیق‌تر در پژوهش‌ها قطعی نیستند. دانشنامهٔ ایرانیکا: مانی.

آیین مانوی جهان را با روایت نور و تاریکی توضیح می‌داد و برای رهایی، شناخت و انضباط اخلاقی اهمیت قائل بود. این دستگاه فکری در محیطی چنددینی شکل گرفت و در بیان‌های مختلف خود با سنت‌های ایرانی، مسیحی و بودایی گفت‌وگو کرد؛ بنابراین معرفی آن به‌عنوان شاخهٔ سادهٔ یکی از این ادیان دقیق نیست.

مانویان با متون چندزبانه و شبکه‌های مبلغانی گسترده، از شمال آفریقا و جهان مدیترانه تا آسیای مرکزی و چین حضور یافتند. دولت‌های مختلف در دوره‌های گوناگون با آنان برخوردهای متفاوتی داشتند و سرانجام بسیاری از جوامع مانوی از میان رفتند. برای مرور تاریخی و اختلاف دیدگاه‌های پژوهشی: ایرانیکا، مرور عمومی مانویت.