اِکَنکار سازمان و راه معنوی‌ای است که پل تویچل در ۱۹۶۵ آن را در شکل امروزی عرضه کرد. سازمان تأکید می‌کند که آموزه‌هایی از پیشینه‌های گوناگون معنوی الهام گرفته‌اند، اما کاربرد و تفسیر آن‌ها در چارچوب خاص اِکَنکار قرار دارد.

در آموزه‌های رسمی، روح می‌تواند از راه تجربهٔ مستقیم، رؤیای آگاهانه و تمرین‌های معنوی رشد کند. «اِک» یا جریان نور و صوت الهی مفهومی محوری است و آواز «هو» یکی از تمرین‌های شناخته‌شدهٔ سازمان به شمار می‌رود. ساختار رهبری معاصر از جایگاه استاد زندهٔ اِک و مراکز منطقه‌ای تشکیل شده است.

اِکَنکار خود را راه معنوی معرفی می‌کند و دربارهٔ اینکه دین، فلسفه یا مکتب معنوی نامیده شود پاسخ‌هایی در وبگاه رسمی دارد. کتابخانهٔ ملی نیوزیلند آن را جنبش دینیِ غیرانتفاعی ثبت کرده است. این دو منبع، تفاوت میان خودتعریفی و طبقه‌بندی کتاب‌شناختی را نشان می‌دهند.